VAN DE Ho N D E ïf, gf 



éen, wordt 'er fomtyds vergiftig Aas voor ge- Lafdee^^ 

 legd, om deeze Dieren maar van kant te hel- xili. 

 pen; waar toe niet alleen de zogenaamde Braak- ^I^^ofp- 

 nooten, maar zelf3 bitter^ Amandelen, dien- ^^^ 

 ftig zyn. 



Deeze Dieren zyn aan dergelyke Ziekten al$ Voorts 

 de Honden onderhevig ; zy paaren op de zelfde ^^^ ^"^^ 

 manier, en, zo men verhaalt, fomtyds rnet 

 Honden. Zeldzaam kan men een bevrugtWyf* 

 je magtig worden , om dat die zig nooit ver van 

 honk begeeven , en op het rbinfte geraas weder 

 in het Hol kruipen. De Jaagers , die ze heb- 

 ben opgewroet, verzekeren , dat het diepftem 

 drie Gaten is verdeeld , het een tot eea Ncft 

 voor de Jongen , welken zy doorgaans vier te 

 gelyk werpen ; het andere tot berging van Voor^ 

 raad en het derde voor de Vuiligheden. Het: 

 Dier toont niet minder drift, dan de Wolvin ^ 

 om haare Jongen te befchermen , die met hun 

 allen, aan den ingang van het Hol, afwagten, 

 dac de Moer hun Spyze brengt. 



De vermaarde Geneesheer, Th, Bartholi- Ontice- 

 jiüs , verhaalt een Waarneeming van zyn Zoon , ^^"g» 

 die digt aan den Wortel van den Staart, vyf 

 Vingerbreedten van het Stuitbeen , zekere Kliert- 

 jes gevonden hadt , die een zeer aangenaame 

 Reuk , als van Violen , uitgaven , en Schwenjc* 

 FELD zegt, in zyne Hiftorie der Viervoetige 

 Dieren van Silezie, even 't zelfde. Egterzyn 

 'er andere Ontleedkundigen geweefl, die deeze 

 Kliertjes , noch de Borfteli^e Hairtjes , daar m 



