VAN DE Katten. 113 



het eenigfte geluk voor deeze Menfchenis, dat I. Afdeei^ 

 de Tygcrs niet, voor 't vallen van den Avond, XIV, 

 op Roof uitgaan. Hun Gefchreeuw by nagt be-g^^J^'^"^^^"" 

 iieemt dikwüs den Slaap aan de Dorpelingen , j^^^r. 

 die zig van deeze woedende Dieren omringd en 

 als belegerd vinden. 



Hoe wreed de Tygers ook in Tartarie zyn , Tyger- 

 Hien merkt aan , dat zy zig zeer verfchrikt too- J^^*^ ^^ 

 nen , wanneer zy vervallen in \ midden van een 

 troep Jaagers 5 die hun fpits bieden. In plaats 

 dat een Hertebeefl: zig veel beweeging geeft , 

 en alle poogingen aanwendt 5 om 'er tuflchen 

 door te ontkomen ; gaat de Tyger op zyn Gat 

 zitten^ en houdt laogduurig het geblaf der Hon- 

 den en 't gefnor der Pylen , die in zyne Vagt 

 fmoorenjuit. Wanneer, ekidelyk, zyne grim. 

 migheid ten top ftygt^ fchiet hy eensklaps met 

 zulk een vlugheid ^ als of hy maar een fprong 

 deed , op de Jaagers toe , die met gevelde 

 Speeren hem ontvangen 5 en in dit gevaarlyke 

 oogenblik hem zodanig weeten te treffen , dat 

 ""er zelden iemand befchadigd wordt. De Kei- 

 zerlyke Jaagers zyn hier in zeer behendig , en 

 ■de Grooten van -China niet alleen 5 maar ook de 

 Vorfteo van Tartarie 5 flellen 'er Eer in, op de^ 

 Tyger- Jagt te gaan. Men vermydt , egter , 

 zorgvuldig, dit Dier op een enge plaats aan te 

 tailen : v/ant het fpringt met venvoedheid op 

 een Man te Paard aan , en verfcheurt of ver- 

 •^Yorgt hem in een oogenblik ; vlugtende dgiti 

 weg ^5 zo gezwind ^ dat men het Dier niet kan 



