vandeWezelen. 171 



den Oever afgedreeven , en zwerven eenige Da. [. afdeei:,, 

 gen op Gods genade, tot dat hun een andere xvi. 

 Wind eens wederom, als by geluk, aan den^^^^^^^^^* 

 Wal brengt. Men kan niet zonder verbaasd- ^^^^^^ 

 heid die ftoute Otter- Jagt van het Vafte Land 

 befchouwen; terwyl het Ys, met de Golven, 

 nu opgeheven worde dan weder daalt; zo dat 

 de Jaagers nu op een Berg , die effen te voo- 

 ƒ en een Dal of Kuil was, loopen, een oogen» 

 blik daar na wederom als in den Afgrond ver- 

 zinken. De Plankjes , die zy onder aan hunne 

 Voeten binden , zyn vyf of zes Voet lang en 

 agt Duim breed. 



. Somwylen , egter , is de Otcervangft gemak- 

 kélyker, rykelyker en met weinig gevaar: dan, 

 naamelyk, wanneer, het Ys lang aan den Oever 

 blyvende, de Otters, onder een Onweersbuy, 

 zonder hun weeten , en door het geruis der 

 Boomen misleid, dat zy voor het gedruis der 

 Golven houden , zig verfcheide Uuren gaans op 

 \ vafte Land begeeven ; dan kan één Man 'er 

 fomtyds wel dertig of veertig de nek breeken , 

 krygende dus zo w^el het Vleefch als de Vagten 

 ten buit. Hoe meer en fterker Ys aan de Kus- 

 ten komt ; hoe rykelyker Vangfl. In de Jaa* 

 ren 1740, 1741 en 1742, hadt men 'er Ys en 

 Otters genoeg , doch de zwakheid van het Ys , 

 daar geen Jaagers zig op vertrouwen durfden , 

 maakte de Jagt fchraal In den Zomer vangt 

 men ook nog fomtyds , die , toen het Ys weg 

 dreef , aan de Kuft gebleeven zyn. Men fteekc- 



3LDKEL, 11 Stuk, zQ % 



