17(5 



BËSCHRYVIIfa 



XVI. 



Hoofd- 

 stuk. 



Otter. 



Het 



Vleefch 

 eetbaar. 



i Af DEEL. in \ Water, als een Viirchen Staart, om re 

 zwemmen, doch in 't loopen^ dat zy niette- 

 min vlug kunnen doen > zyn dezelven hun geen 

 klein beletzel. De Sehaft is, in 't Mannetje > 

 Beenig, en de Ballen openbaaren zig uitwen- 

 dig niet veel. 



Het Vleefch der volwaffen Otters 5 zegt Stel- 

 ler , is veel teerder en fmaakelyker dan dat 

 der Robben. De Wyfjes zyn vetft , en hoe 

 verder op haar Dragt hoe vetter ^ tegen de na* 

 tuur der Landdieren. Der Jongen Vleefch is 

 het allerlekkerfte, en kan niet gemakkelyk van 

 dat van een Zuiglam onderfcheiden worden , 'c 

 zy gebraden of gezooden , geevende ook zeer 

 lekker Vleefchfop. Het Otter- Vleefch was op 

 ^t Benngs-'EAhndL onze voornaamfte Spyze ; ja 

 een algemeen Geneesmiddel, alzo wy, door 't 

 zelve te eeten , van 't Scheurbuik verloft werden, 

 en het bekwam niemand kwaalyk , fchoon wy het 

 dagelyks zonder Brood , en fomtyds half raauw, 

 aten. De Lever, 't Hart, de Nieren, verfchiU 

 len in Smaak het allerminfte niet van die der 

 Kalveren. De Heidenen , op Kamtfchatka en 

 de Kurillifche Eilanden , geeven de eerde plaats 

 aan Arenden- , de tweede aan Ottervleéfch. Zy 

 eeten de Lever en Nieren raauw 5 welker Smaa- 

 kelykheid zy roemen. Het Schraapzel van 't 

 Been dat in de Schaft is, wordt van hun, ge- 

 lyk ook van de Ruflen , als een bekwaam mid- 

 del tegen de Koorts gebruikt. 

 Keurlyke De Vagt, die dat gene in deezen Otter uit- 



Vagu maakt» 



