VAN DE B E E R E N. 217 



Winter over, in deeze Legerftee blyft leggen, i Afbeeï^ 



zonder eenig VoedzeU en niettemin in 't Voor- XVH. 



jaar, wanneer hy weder te voorfchyn komt, J^*^^^^' 



het allervecfte bevondtn wordt te zyn. Geduu-' ^* 



^ Heer» 



rende dien tyd zuigt hy aan zyne Pooten , zo« 



danig dat dezelven een wit Schuim van ziggee-. 

 ven 5 en daar door worden de Klaauwen einde- 

 lyk zo week en teder , dat hy 'er , in 't Voor- 

 jaar beginnende uit te gaan, naauwlyks op de 

 harde Steenen mede loopen kan , zo dat hy als 

 lam of mank fchynt te gaan; 't welk aan de Jaa- 

 gers een groot voordeel op hem geefc. Dies* , 

 tyds is ook zyn Maag, door het langduurig Vas- 

 ten , zwak en farnen gekrompen ; doch hy weet 

 zyn Geneesmiddel in een Mieren-Nefl te vin- 

 den , dat hy geheel opflokt , zo dat de Mieren 

 door zyne Ingewanden heen kruipen, om die 

 dus weder tot de gewoone werking te brengen* 

 Zo lang de Beer in zyn Winter- Leger blyft, 

 behoort hy , volgens de Noorfche VVi^icen , aan 

 den Eigenaar van het Bofch. 



Verfcheide Voorbeelden worden 'er verhaald Vernuf. 

 van de vernuftigheid der Becren, die men ^^ê'^^^^<^* 

 geenszins zou kunnen gelooven, indien het niet 

 iedereen bekend was. Op hoe veele Kunftena- 

 ryën zy door de genen , die m^et gemuilbande 

 Beeren in geheel Europa omzwerven , om zulks 

 voor Geld te laaten zien , kunnen worden afge- 

 rigt. Men zegt dat dit Dier uit een koppel 

 Koeijen de gene uitzoekt, die een Schelletje 

 ^n den Hals draagt , dezelve het Schelletje af^ 



Ic D£EL, tl Stuk- O J lUkt 



