26ö Beschryvinc van de 



LAfdeel.^^ Ooren, welken de tamme en witte Varkens 

 XVIII. zeer lang hebben, duidelykfl: befpeurt. 

 Hoofd- Jq het Lighaam van een Varken (zegt de 

 STUK, Hqqy Daubenton) openbaart zig niet minder 

 gehalte. ' wanftalligheid , dan plompheid in zyne bedry- 

 ven en driften. De ïf als is zo kort en dik , dat 

 de Kop byna aan de Schouderen raakt , en het 

 houdt denzelven altyd naar om laag , terwyl , 

 door de kortheid der Voorpooten , zyn geheele 

 Lyf als naar de Aarde duikt. De beweegingen, 

 die het maakt, ontbeeren de deftigheid, welke 

 'er is in den gang van veele andere Dieren, en 

 het loopt al fpringende, wegens de llyfheid zy- 

 ner Beenen. In zyne grootfte woede heeft het 

 een gedwongen houding, en maakt een flegte 

 figuur om zig te verweeren , daar het naauw- 

 lyks iets dan zyne Slagtanden toe heeft , zon- 

 der welken zyn Gelaat by uitftek fchraal is, 

 ontbeerende alle fraaiheid. 



Het tamme Varken heeft den Kop langwer- 

 pig, het end van den Snoet dun , naar de groot- 

 te van het Hoofd te rekenen , en het agterfte 

 gedeelte van 't Bekkeneel zeer verheven ; de 

 Oogen klein , de Ooren breed , den Hals dik en 

 kort , het Lyf grof, het Gat afloopende , de 

 Staart dun en vanmiddelmaatigelangte, de Bee- 

 nen korten regt, inzonderheid de Voorpooten." 

 Het wilde Varken heeft den Kop langer , hec 

 onderde gedeelte van 't Voorhoofd meer ge- 

 boogen ; de Slagtanden grooter en fcherper dan 

 die der andere Varkens : de Staart is kort en 



regt 



