30 Beschouwing der Dieren 



Inleiding. tegendeel^ de Olyphant naauwlyks in twee 

 Jaarcn tyds één Jong voortbrengt. De Sper- 

 wers leggen maar twee Eijeren ^ of op 't meefle 

 vier 5 in ieder Jaar; terwyl de Hennen 'er, in 

 zekere Saizocnen^ bynaalle Dagen één leggen* 

 De Duif 5 die van weinig Menfchen gegeten 

 wordt 5 legt 'er doorgaans maar twee : de End- 

 vogels in tegendeel , en de Korhoenderen 5 een 

 groot getal. 



De Natuur ^ altoos mild zynde 5 zegt Plinius, 

 heeft gewild, dat de minft fchadelyke en eet- 

 baare Dieren zig tot in 't oneindige zouden kun- 

 nen vermenigvuldigen. Een bepaald getal Eije* 

 ren is ieder foort eigen : indien men haar dezeU 

 ven ontneemt, leggen zy in 't kort een derge- 

 lyk getal , om de vereifchte veelheid te vervul- 

 len. Dit doen deEndvogels, Zwaluwen, Mus^ 

 . fchen, enz. 

 Tederheid Indien de Dieren een groote zugt hebben tot 



]ongenT"^hervoortbrcnging en uitbreiding van hun Ge- 

 flagt; zy hebben die niet minder voor het be- 

 houd hunner Jongen. Deeze tederheid is zeer 

 bemerkelyk, vooral zo lang als deeze Jongen 

 nog al te zv/ak zyn, om zelf in hunnen nood- 

 druft te kunnen voorzien. De allerwreedfte 

 Beeften , zelfs , hebben een zo tedere Liefde 

 voor hun Krooft , dat zy allerley zorgen gebrui- 

 ken om hetzelve te befchutten, te voeden en 

 te behouden , en zulks niet door eene Willekeu- 

 rige Wet, maar door die, welke hun, evenge- 

 * lyk ons, van den Schepper zelf is ingegeven. 



De 



