VAN DEN OlyphanIt. 1447 



Naaden waren zo zigtbaar en regelmaatig nietjL AfdesÖi 

 noch zaagswyze of getand, als die van 't Bek- VIL 

 keneel der Menfchen en andere Dieren. De *^^°^o- 

 dikte der Wanden was ongemeen: aan 't Voor- 

 en Agterhoofd omtrent zeven of agt Duimen , 

 aan de Zyden half zo veel : doch men moet dit 

 niet aanmerken voor vaft 5 digtBeen: geenzins. 

 Twee zeer dunne Tafels maakten de uit- en 

 inwendige Oppervlakte uit, welker groote tus- 

 fchenwydte vervuld was met een menigte Hok- 

 jes en Cellen , gelyk de TuflTchenlaag der Been- 

 deren van 's Menfchen Bekkeneel , doch onge- 

 lyk wyder en grooter, fommigen wel zes Duim 

 lang, hebbende gemeenfchap met elkander en 

 gemaakt van zeer dunne harde plaatjes Been. 

 \ Is buiten twyfel dit maakzel van 't Bekke- 

 neel, 't welk de Ouden reeds heeft doen opmer- 

 ken, dat de Pylen vry diep in des Olyphants 

 Kop konden ingaan, zonder hem gevaarlyk te 

 kwetzen. Egter is aan 't Agterhoofd een plek 

 of fleuf , daar dit fterke Dier zeer gemakkelyk, 

 door een kleine fteek, kan om 't leven gebragt 

 worden en dus redt zig de Geleider van 't zel- 

 ve , die 'er op zit, wanneer de Olyphant begint 

 te woeden, fomtyds uit het gevaar, door aldaar 

 een Nagel te fteeken in deHerfenen. Het Zeef- 

 been hadtin dit Dier, wegens zyne groote ronde 

 Gaten, meer gelykheid naar een Zeef 3 dan in 

 anderen. De Tromp en Tanden waren beideii 

 in het groote Been van de Bovenkaak ingeplant, 

 niet de laatften in de Slaapbeenderen, gelyfc 



