14 Beschryvtng 



I. AFDEEukeo , daar men het Touw of Leidzeel aan vaft 



XXXI. maakt. Geen Roskam wordt gebruikt om hun 



Hoofd- de Rug te ftryken ; men zuivert hunne Huid 



STUK* 



flegts met een dun Stokje van Stof en Vuilig- 

 heid. Hunne Drek , in de Zon gedroogd, dient 

 deeze Dieren , in Turkye , tot een Legerftee , en 

 in de Woeilynen van Arabie wordt deeze Meft, 

 wanneer menze vindt , tot Brandftof gebezigd. 

 Als de Weg bekwaam is , gaat de Kemel met 

 een manhaftigen tred voort , zo wel in 't Zand 

 als op Aarde ; maar als men glibberige Kley- 

 gronden ontmoet , is men fomtyds genoodzaakt 

 Kleeden daar over heen te fpreiden, of te wag. 

 ten tot dat dezelven droog zyn; dewyl hy an- 

 ders vallen zou , wegens het Kuilentje zyner 

 Voetzooien. Dit Dier wil niet geflagen zyn: 

 om hetzelve harder voort te doen gaan , be- 

 hoeft men flegts te zingen of te fluiten, en, 

 wanneer 'er groote Troepen Kerneis by elkan- 

 der zyn , wordt ten dien einde op Trommels 

 geflagen: ook bindtmenze gemeenlyk Schellet- 

 jes aan de Pooten en den Hals , zo omze tot 

 loopen aan te zetten , als om elkander in enge 

 Doortogten te doen hooren. 

 Voorttee- In 't algemeen is dit Dier zagtzinnig , en toont 

 s ' immer zo weinig drift om een Menfch of Beeft 



te beledigen , als een Paard of Ezel ; maar in 

 de Bronstyd wordt het onhandelbaar , of het 

 moet gefneeden zyn , en dit doet men diarom 

 meed alle Mannetjes, dewyl 'èr één genoeg in 

 ftaat is om tien Wyfjes te bevrugten. Een on- 

 ge. 



