van de Herten, 55 



nog eens of ten derden maale raakcn. Zy wis- 1. Afdeel. 

 ten ook het gewonde Beeft fomtyds tot by hun* XXXI IL 

 ne Wooningen te dry ven, op dat hunne Vrou- h ^ofd* 



STUK» 



v/en het konden villen , en zo wèl de Huid ais 

 het Vleefch t'huis haaien, In 't Voorjaar , wan- 

 neer 't de Bronstyd van deeze Becften is , ge, 

 fchiedde die Jagt, by nagt, in Schuitjes op de 

 Rivieren , bootlende het gebulk van 't Wyfje 

 $aa , en maakende nu en dan eenig gedruifch in 't 

 Water, 't welk het Mannetje deedt denken dat een 

 Wyfje overzwom , en , daar op uit de BofTchen 

 voor den dag komende , werdt het door alleman 

 gelykerhand met Pylen geveld, 's Winters was 

 de Jagt over de Sneeuw wel moeielyker, om dat 

 men, gelyk de Laplanders , zekere Plankjes on- 

 der de Voeten binden moed, ten einde daar 

 niet in te zakken ; doch zekerder , dewyl de 

 Orignac zelf in de Sneeuw zinkt en dus zeef 

 raoeielyk kan vlugten. Alsdan wift men ze te 

 vinden aan het afgeknaagde Houtgewas , en, hoe 

 zeer ook deeze Bceftcn tragtten te ontvlugten > 

 de Wilden wierden 'er , door magt van Volk, 

 en door beleid , meefter van. Hier in was 't 

 hun een groot behulp, dat de Orignacs, gelyk 

 wy van de Elanden gezegd hebben , elkander 

 volgen in 't zelfde Spoor : en zy doodden 'er, 

 diestyds , niet meer , dan tot hun dagelykfeh. 

 Onderhoud vereifcht werdt. De Honden waren, 

 hun hier in een groot behulp , doch , hoe groot? 

 en talryk ook, konden dezelven dit Beeft zelden 



I. Deel. III Stuk^ ]Q ^ $$g% 



