§ö Beschhvvino 



f, Afdeel. eeten derzelver Baft, het Mos, en wat dies 

 XXXIII. meer is: zo dra het Weder zagt worde , komen 



stük. 0FD " z y °P l Graangewas weiden en knaauwelende 

 Knoppen van 't Geboomte af, als die in 't Voor- 

 jaar beginnen uit te botten : op de katten der 

 Wilgen, Popelieren en Hafelnooten-boomen , 

 zyn ze zeer verflingerd, In de Zomer hebben 

 zy keuze van veelerley groente, doch de Rogge 

 verkiezen zy boven alle andere Graanen.' 

 Leeftyd. Men heeft zig verbeeld , dat de Herten zeer 

 * lang leefden , ja zelfs viermaal zo lang als de 

 Raven, welken men eeoen Leeftyd, negen- 

 maal zo lang als die van den Menfch , toefchreef. 

 Dus zou het Leven van een Hert zig tot de 

 drieduizend Jaaren uieftrekken. Deezen Fabel 

 heeft men willen beveiligen met het voorbeeld 

 van een Hert, dat door Karel den VI. gevan- 

 gen werdt in het Eofeh van Senlis „ draagende 

 een Halsband, waar op gefheeden flondt: Cce- 

 far hoc me donavii: even of het denzelven niet 

 zo wel gekreegen kon hebben van een Roomfch 

 Keizer, die insgelyks zig den naam van Cxfar 

 hebben toege-eigend , als van den Romeinfchen 

 Veldheer deezes naams. Plinius verzekert , dat 

 men, honderd Jaaren na de dood van Alexan* 

 der , een Hert ving , met een Gouden Halsband, 

 uit wiens Opfchrift bleek, dat die Halsband dit 

 Hert door deezen Monarch was omgedaan. Zo 

 ziet men» dat het Gevoelen van de Langléevig- 

 heid der Herten ook oudtydsheerfchte; niette- 

 genftaande Aristoteles hetzelve opentlyk te- 

 gen- 



