VAN DE H E R"T E N. 143 



ten , onder het grove Wild , en , hoe zeer het L Afdeeu 

 voor de Herten zwigt in kragt en aanzien , het XXXIII. 

 overtreft hun in vlugheid en zwier : het is veel HooFD " 



STUK» 



vrolyker en wakkerder, fraaijer van Geftalteen j$#èk 

 levendiger van Gelaat. De Oogen fchynenhet 

 als in de Kop te glinfteren , en deszelfs Leden 

 zyn zo buigzaam 5 dat het op een verbaazende 

 wys kan fpringen. Ook houdt het zyn Vagt al- 

 toos zuiver en glanzig; wentelende zig nooit ia 

 de Slyk als het Hert. Het is, gejaagd wor- 

 dende , nog flimmer dan het Damhert , ontwy- 

 kende dikwiis , met éénen Sprong te doen , al 

 't gevaar; doordien het zig tevens, als in een 

 oogenblik, zodanig onder de ruigte verbergt, 

 dat de jaagers met hunne Paarden, en de Hon- 

 den zelfs, 'er byna overheen loopen , zonder 

 het te zien. 



Ondertuffchen verfchilt de Rhee, in veeier- 

 ley opzigten , van de Herten en Damherten, In 

 plaats van zig troepswyze by een te voegen, 

 gelyk zy, houdt hy zig by zyn eigen Gezia. 

 De Vaar , Moer en Jongen , woonen te fameo , 

 en laaten geen vreemde in hun Genootfchap toe. 

 Zy zyn zo ftandvaftig in hunne Minnaaryën , 

 als het Hert wispelturig is. De Zeeg brengt 

 doorgaans maar twee Jongen voort , een Bok ea 

 Geit, welke twee Beeften , te famen opgevoed, 

 een zo fterke genegenheid voor elkander kry- 

 gen, dat zy elkander nooit verlaaten. Dit Paar 

 teelt met elkander voort : doch hun Broniïen 

 gaat niet zo driftig toe als dat der Herten : de 

 i. de£l. iii. Sm*. Rhee 



