STUK. 



EzeL 



388 Beschryvino 



LAfT>REL. n ' et - ê aarn ^ e P°oten nat maakt of bezoedele 

 XXXVII. m de Slyk, neemende liever een anderen weg. 

 Hoofd- Het ontbreekt den Ezel niet aan bekwaam- 

 heden : men heeft 'er gezien , die door onder- 

 wys zelfs op Snaakeryën werden afgefegt. In 

 verfcheide Landen, der Züidelyke deelen van 

 Europa, in Turkye en Afie, in Barbarief en el- 

 ders f wordt dit Dier van Menfehen bereeden , 

 gelyk anders de Paarden. Het loopt , draaft en 

 galopeert als dezelven, doch kan het zo lang 

 niet uithouden. Te zwaar belaaden zynde geeft 

 het zulks te kennen , door den Kop en Ooren 

 te laaten hangen en te veel geplaagd wordende 

 opent het den Bek, en haalt de Lippen zodanig 

 op, dat zyn Gelaat zig^als befpotcende enver- 

 agtende toont. Zyn Geluid of Gefchreeuw, 

 dat men balken noemt , verfehilt zeer veel van 

 het hinniken of briefehen der Paarden. De E- 

 zelin heeft de Stem fcherper en doordringender, 

 een gefneeden Ezel zeer flaauw. Zelden bal- 

 ken zy , dan uit Minnedrift of Honger. De ge* 

 melde Drift is in de Ezels een foort van razer- 

 ny , die hun , indien zy het Voorwerp niet be- 

 komen kunnen , fomtyds doet derven. Plini- 

 v$+ verzekert, dat, als men het Jong van de 

 Moer afzondert, dezelve door een Vuur zou 

 loopen om 'er weder by te komen, 't Gezigt 

 van den Ezel is fcherpj zyn Gehoor niet min- 

 der en de Reuk overtreft die van veele andere 

 Dieren. Hy weet zynen Meefter uit een groo- 

 te menigte Volks te onderfcheideOr 



Op 



