STUK» 



De Een- 

 hoorn 

 volgens 

 de H. 

 Schrift. 



V 



434 Beschryvinö vanden 



T Afd^el f ctien z Y n deeze Hoornen, inzonderheid die de 

 XXXiX. lengte van tien Voeten en daar boven hebben , 

 Hoofd- wegens hunne fraaiheid en dat zy zo zeldzaam 

 van die langte voorkomen , nog de koftbaarften 

 van alle dergelyke Stoffen. Men geeft 'er fom- 

 tyds meer Gelds voor , dan voor Olyfants- , 

 Walrus- , ja zelfs Rivier- of Zee- Paards Tanden, 

 't Is hier de plaats, om te onderzoeken , wat 

 'er te houden zy van het Dier, dat, onderden 

 naam van Eenhoorn, ons in de Heilige Blade- 

 ren wordt voorgefteld. Men vindt 'er aan dit 

 Dier, 't welk in 't Hebreeufch den naam voert 

 van Rem of Reem , toegefchreeven een uitmun- 

 tende fterkte , moedigheid en ontembaare wilde 

 aart. De Monoceros , zegt Solinus , is een uiter- 

 maate wreed Dier , 't welk nimmer levendig 

 in handen der Menfehen komt, en wel gedood, 

 doch niet gevangen kan worden (*). Men zou- 

 de dit van een oud Beeft, dat reeds eenigen tyd 

 in 't wilde geloopen heeft, verftaan kunnen , 

 en dan mogten die plaatfen der Heilige Schrift 

 op den Rhinoceros worden toegepaft , te meer , 

 om dat 'er fomtyds gefproken wordt van de 

 Hoornen des Eenhoorns , en het bekend is , dat 

 de Rhinoceros ook wel twee Hoornen heeft. 

 Volgens Op die wyze willen fommigen , het gene van de 



deBefchry.R em f R eem gezegd wordt, verftaan hebben* 



ving der 



Ouden, en de gezegde Ligenicnappen zyn , wanneer men 



de manier van uitdrukking gade flaat, op den 



Rhü 



(*) Polyhift. Cap. 6$. foL 194, 



