E E N H O O R 17- V I S C H. 435 



Rhinoceros toepaffelyk. Veelen der Ouden , i.afdrrl. 

 egter, en daar onder zeer geleerde Mannen , XXXIX. 

 hebben ons van de Gefialte van den Eenhoorn Hoofd- 



STUK 



befchry vingen nagelaten, die op den Rhinoce- 

 ros niet t'huis te brengen zyn. Strabo ver- 

 haalt , dat dit Dier het Lyf heeft gelyk aan dat 

 van een Paard , de Staart van een Varken en den 

 Muil van een Leeuw. Volgens Pliniüs is de 

 Kop als van een Hert , de Pooten als die van 

 een Olyphant, de Staart als die van een Var- 

 ken, en verder het Lyf als een Paard. Phile- 

 tis, een Griekfch Schry ver , fpreektnaauwkeu- 

 rig van den Hoorn. „ De Eenhoorn, zegt hy, 

 5, is een Dier dat zig met fchoppen en by ten 

 „ gruwelyk verweert , hebbende een yzelykea 

 „ Hoorn midden op 't Voorhoofd uitfteeken , 

 „ die niet hol is van binnen , gelyk andere 

 „ Hoornen, noch effen of plat, of gepolyft, 

 „ maar ruuwer dan een Yzeren Vyl , egter op 

 ,, de wyze van een Slakkenhuis geboogen en 

 3 , geftreept, fcherper dan een Pyl, alzo de punt 

 „ niet omgekromd is , maar de geheele Hoorn 

 „ regc en zwart, uitgenomen aan het end ". 

 Pliniüs heeft de langte van dien Hoorn bepaald 

 op twee Ellen , en zyn gezegde , aangaande de 

 Geftalte van dit Dier, wordt beveftigd, door 

 een Gedenkpenning van den Ouden tyd waar 

 op zodanig eene Eenhoorn was afgebeeld, die 

 zynen Hoorn ftak in een Kruik, aan Bacchus 

 toegewyd , met het Opfchrift Nyfeoon : waar uit 

 men befluiten zoude mogen , dat dergelyk een 

 i. diel. ui SiuK. E e 2 Dier 



