438 



Beschryving van den 



«TUK. 



'tGf- 

 voelen der 

 Heden - 

 daagfchen. 



I Afdeeu « ^ en "* Ook vindt men aangemerkt, dat ee- 

 XXXIX, nigc/ Engelfchen , die op de Jagt waren om- 

 -Hoo*d- ftreeks Kaap Verde, een Dier fchooten en met 

 zig op 't Schip bragten , 't welk maar eenen 

 Hoorn hadt, gelykende meeft van allen naar een 

 Paard. De Hoorn was drie en een half Voet 

 lang , en hadc zeven Duimen omtreks in zyne 

 grootfte dikte. 



Niettegenftaande alle die Getuigeniffen , wordt 

 hedendaags van de Geleerden in 't algemeen er- 

 kend, dat die Hoornen , welken men Eenhoorns- 

 Hoornen noemt, niet van een Land- Dier, maar 

 van den gemelden Zee-Vifch zyn. Ditegter, 

 is alles, wat men daaromtrent met zekerheid 

 kan vafl (lellen : want indien de betekenis van 

 't Woord Eenhoorn in de letterlyke zin geno- 

 men wordt, zo is niemand in ftaat om te ont- 

 kennen, dat 'er onder de Viervoetige Dieren 

 Eenhoornen zyn. Men vindt (merkt de Heer 

 1'Advocat in zyn Brief over den Rhinoceros 

 aan) in Ethiopië en in de Indien verfcheide foor- 

 ten van Dieren die maar één Hoorn hebben, 

 fommigen op de Neus, anderen op 't Voor- 

 hoofd , anderen op de Kop ; gelyk Stieren , E- 

 zels, Rheen, Damherten, Geiten, enz. Vol- 

 gens Tulpiüs is de tegengiftige kragt van de 

 Ouden niet toegefchreeven aan den Eenhoorns , 

 maar aan den Woud- Ezels Hoorn. Het zou dan 

 te onderzoeken ftaan , of men weezentlyk een 

 Geflagt van Gehoornde Ezels vond. Doch hier 

 vervak men in niet minder onzekerheid. 



't Is 



