240 BESÖIIRtVING VAtf 



IV; Padden eet ; doch dewyl de Oijevaars de (linken. 



fdeel. j e vVaterpadden niet eeten 5 zo is dit in 't al- 

 XXXVIIf 

 JHoopd- * g emeen onwaarfchynlyk: aangezien men weet, 



stuk. dat de ViiTchen onurent hun Aas vry keurig zyn. 

 Kleine Snoeken worden zelfs wel van de groo- 

 ten verflonden , maar de Baarfcn laaten zy 

 veelal onaangeroerd wegens de ftckeligheid der 

 Vinnen. Evenwel zyn 'er, die verzekeren* 

 dat een Snoek fomtyds, op de gezegde manier, 

 naamelyk met den Kop eerft in te Hokken, 

 zelfs groote Baarfen tot zyne prooy maakt. 



Yangft. De Vangft der Snoeken is niet alleen aan. 

 genaam maar ook nuttig ; dewyl de Waterea 

 door hun beroofd worden van anderen Vifch. 

 Zelden kan menze , op de gewoone manier , 

 met een Hengel vangen: evenwel is 't moog- 

 lyk (*). Men gebruikt 'er een Looplyn toe, 

 die om een fterk Riet of langen Stok geflagen 

 is, doende aan den Hoek, die dubbeld en met 

 een Kettingje voorzien moet zyn , een Vifchje , 

 't welk men door de beweeging, die men maakt, 

 zïg als leevend doet vertoonen ; of met een 

 Kikvorfch , naar welken de Snoeken zeer gree. 

 tig zyn. Gemeenlyk vangt menze met zoge- 

 naamde Fleuren , die in 't Water gelegd worden 

 te dobberen ; zynde aan 't eene end daar vaa 



een 



(*) In de Zomer van 't Jaar 1752 is 't my gebeurd , ds: ik 

 by den Uithoorn , in de Veenen , hengelend; in een Sloot , van 

 wel tien Voeren diep, aldaar op de gewoone wyje, in plaats 

 van een Baars, een Snoek, van onge vaar twee Ponden zwaar s 

 aan, den Hengel ving en ophaalde» 



