DE PlETBKMANNEtf. 159 



hevige Pyn en Ontfteeking ; waar óp, indien 

 men het verzuimde, ligtelyk het Vuur zou vol- 

 gen. Onze Viffchers, zegt hy, neemen daar 

 cegen hunne toevlugt tot de Bladen van den 

 Maftikboom , daar zy het gekwetfte Deel me- 

 de wryven. Ook fnyden zy , zo dra de Vifch 

 gevangen is, de Rugvin af. De Pyn, door het 

 fteeken verwekt, zegt Wjlloüghby, dat de 

 Viffchers hem verzekerd hadden, juift een Ty, 

 dat is twaalf Uuren , tot dat de Zee weer op de 

 zelfde hoogte kwam, aan te houden, en dan 

 allengs te bedaaren. Dit agt hy, met reden, 

 fuperfutieus of bygeloovig. 



Naauwlyks kan ik begrypen , hoe een Man , 

 als de Ridder Linn^üs, in zulk een Kort Be- 

 'grip van de Natuurlyke Hiftorie, als het gene 

 ïs, dat ik ten grondflag gebruik van dit Werk, 

 en daar men niets in zoeken zou, dan 't gene 

 volkomen zeker was; dit ftuk, van de Veny> 

 nigheid der Rugvin , nog tot dien trap be- 

 weert , dat hy de Graaten van de voorfte zeer 

 Venynig verklaart te zyn (*y Geen Menfch 

 is 'er, denk ik, die niet met my, op het lee- 

 zen van het onderftaande , voor vaft zou flel- 

 len , dat Bartholinüs dit ftuk beweezen , on- 

 dervonden of ten minfte voorgedaan had. De 

 AEta Hafnienfia zyn niet zeer gemeen. Ik de- 

 zelven , door gunft van den geleerden en kun- 



di* 



(*) Spin* P. Dorfalis prioris pixngunt Vcnenatiflïm*. BARTH. 



Arf. 3. du: 84. 



I.Deel. vu. stuk. 



IV; 



Afdekl. 



XII. 

 Hoofd- 

 stuk. 



