Tartarifchen Chat» , of Kei;^er van Sina 



i'ii 



eenige handen vol Zee-fpinnen en Zec- 

 mofch , dat de Zee opwerpr , zulks ie- 

 mant hier uic zou kunnen befluiten, dat- 

 ze alleen maar van zee-water leven. 

 Waar ia der daad eetenze ook viflchen : 

 want daar is 'er een gezien , die veertig 

 Kabeljauwen in hadt. Zommigen ont- 

 kennen datze kaauwende eeten, en zeg 

 gen datze de viflchen geheel infchok- 

 ken , en dat alleenlyk kleine , om dat 

 het binnenfte klapvlies van de keelga- 

 ten niets groots laat infchieten. De 

 ftaert is op'teinde welacht-en-twintig 

 voeten breed en twee dik. Het Man- 

 netje heeft een pees, of teel-lidt, ontrent 

 van veertien voeten lang. Van haar za- 

 meling en baring wordt gezeid, dat de 

 Walviffchen met een gemaakte maat- 

 fchappy en onderHnge liefde ( die zy 

 met t'zamenvoeging , fprongen en an- 

 dere teekenen, elkandre te kennen ge- 

 ven) verzamelen; datze daarom altydt 

 t'zamen zwemmen, en haar begonnen 

 vriendfchap onderhouden , tot dat het 

 Wyfje, met geiligheitontfteeken, het 

 lyf recht op den ftaert om hoogh verhef- 

 fende, het Mannetje, dat op de zelve 

 wyze tegen haar opgerecht is , met haar 

 vinnen , als met armen, omhellt , en bly- 

 ven alzoo met onderlinge omhelzing 

 een half of een heel uur t'zamen han- 

 gen. De Wyfjes baren in den Herift , 



tuflchen Wynmaandt en Louwmaandr, 

 alleen maat een eenigh jong , dat niet 

 kleender dan een Stier is , ja dikwils 

 grooter. Dit jong onthoudt zich vei- 

 ligh by de moer onder debefcherming 

 van de vinnen , en verlaat haat eer niet 

 voor dat het gefpeent is. Hy voert 

 vyandfchap met de Tonynen , Dol- 

 phyns en Orka , en vteeft boven ma- 

 ten de Zwaertvifch, die hem met haat 

 fcherpe zaag geduurig tracht den wee- 

 ken buik op te halen. Daar na , zoo 

 men zeid , kruipt hy haar in de bek , 

 en knaagt hem aan de tong, en eet die 

 op ; 't welk des te meer geloof verdient, 

 dewyl men dikwils doode Walviiïchen 

 dryven vind , die de tong zyn uitge- 

 geeten. 



Het vangen der Walviffchen gaat op o; w«wy. 

 deze wyze toe : Zoe haaft zy een Wal- "plZ"'' 

 vifch in Zee vernemen vallenze in den x'i"'»^<'» 

 floep , met een Harponier ( dat is de '""'''"'■ 

 geene die den vifch zal treffen ) voor 

 op. Alsze dicht by den vifch gekomen 

 zyn , fchiet den Harponier zyn harpoen 

 den Walvifch ter zyde in den kop , 

 datze daarin blyftfteeken. Deze har- 

 poen is een yzer van ontrent drie voe- 

 ten lang, voor aan fcherp , meteenige 

 weerhaken bezet , en aan 't achterfte 

 end is een touw of lyn vafl: gemaakt, 

 van ontrent twee honderd vadem lang , 



dat 



! ' 



