244 Gezandtschap 



ken van den hoorn , op de been en ge- 

 reed zyn , en den Standerdt, die een 

 Ruiter achter op de rugh is gebonden , 

 gezwindelyk volgen ; hoewel zom- 

 tyds niemand , dan de opperfte Veld- 

 heer , en de geene , die den Standerd 

 voert, bekent is, waar op het gemunt, 

 of wat aanflagh dat 'er op handen is , 

 voor dat het op een vechten gaat. Dit 

 geheim en verborgen houden der aan- 

 ïlagen , die de Tarters tegen de Sinee- 

 zen op handen hadden , heeft den Si- 

 ncezen altydts tot groote afbreuk ge- 

 ftrekt , en hen veeityds in hunne hoo- 

 pe te leur geftelt ; want als de Sinec- 

 zen meenden dat het op deze of geene 

 plaats gemunt was , zoo trokkenze dik- 

 wils met hunne troepen na een heel an- 

 dere plaats. 



• Amavang dan , om Kïangus tyde- 

 lyk tegen te gaan , enhemdatopftaan 

 te verkeren , nam uit de boven gemel- 

 de acht Standaarden hetpuik en bloem 

 der Kryghs-knechten , en verflerkte 

 zich daarenboven met een gedeelte 

 van het volk , dat hy , onder het be- 

 leidt der drie Koninkjes , na de Zui- 

 derlyke Landfchappen gezonden had, 

 hen voorts belaftende , dat zy uit de 

 Krygs -fteden , daar zy door trokken , 

 zoo veel Kryghs-knechten met zich 

 zouden nemen , als hen zou komen 

 t'ontbreeken. En hoewel Amavang met 

 een fterk en geweldigh Kryghs-heir 

 tegen Kiangus te velde quam , zoo 

 wilde hy evenwel hem geen flagh wa- 

 gen , om het nieuwe Tartarifche Ryk , 

 waar af de grondt noch onbefturven 

 was , door het wagen van een enke- 

 len veldflagh , niet in de waag-fchaal 

 te ftellen ; fchoon Kiangus zich dik- 

 wils met zyn Heir bloot , en hem tot 

 het vechten fchoon fpel gaf. Invoe- 

 Amnvang gen Amavung t'elkens den veldflagh 

 »,7xi«»f««2ocht t'ontwyken , en het werk zoo 

 langh dragende hield , tot dat Kian- 

 gus , door gebrek van leeftocht , daar 

 af hy fchaars voorzien was , het veld 

 zou moeten ruimen. Ten anderen 

 hadt hy ook voorgenomen geen veld- 

 llag te wagen , voor dat hy befcheidt 

 van de Weftetfche Tarters gekregen 

 hadt , aan wiens Koning hy eenen Ge- 

 zandt met groote gefchenken gezon- 

 den , en zyne dochter voor zynen 



gem pagh 

 Uveren. 



aan den Grooten 



neeve ten huwelyk verzocht had , met 

 verzoek, daarenboven, van geen by- 

 ftand aan Kiangus te willen zenden ; 

 't welk de Koning van Taniju, of We- 

 flerlyk Tartarye , bewoogen door de 

 groote giften van goudt , zyde , zil- 

 ver, en fchoone Sineefche Vrouwen, 

 daar af dit Ryk niet wel voorzien is , 

 den Gezandt , zonder eenigh uitftel, 

 toeftond , met beloften van voortaan in 

 vreede en vriendtfchap met den Groo- 

 ten Cham te willen leven. Kiangus, BeUgm 

 die zich dus in zyne hoope vond te ^""i"''' 

 leur geftelt , en van de Tarters verla- 

 ten was , zagh voor het oorbaarlykfte 

 aan, om niet onverziens vandenTar- 

 ter overvallen te worden , zich weer 

 na de StadtTaitung te begeven ; waar 

 af hy daar na , doch al te fpaa , groot 

 berouw en leetwezen kreegh. Want 

 naauwliks was hy in de Stadt geraakt, 

 of Amavang komt meteenige duizend 

 opgeprefte Boeren de Stadt belegeren , 

 en doet de zelve, met een gracht van 

 tien mylcn in 't rond , binnen den tyd 

 van drie dagen omcingelen. Toen koft ' 

 Kiangus zyn misflagh wel bemerken , 

 en genoegh bevroeden , dat hy met de 

 zynen van honger , dewyl hy van den 

 vyand , als een vogel in de kouw , ge- 

 vangen wierd gehouden , verfmachten 

 moede ; invoegen hy van fpy t en boos- 

 heit op zyne tanden beet, en uit ver- 

 bolgentheidt tegen zyn Krygs-knech- 

 ten met deze woorden uitvoer : Ieder 

 wage zyn leven na zyn welgevallen , 

 het zy met zich doodt te vechten , of 

 van honger te vergaan ; wat my aan- 

 gaat , indien ik fierve , 'k heb liever 

 met den fabel in de handt al vech- 

 tende , dan van honger , te flerven. 

 Dus fprak deze dappere Veldheer , en 

 rukte , op dit zeggen , met zyn gant- 

 fche Leger, zonder eenen Krygs-knecht 

 achter te laten, op de gegraven gracht 

 aan. Ter weder- zyde wierd zeer hef- 

 tigh gevochten ; d'uitvallers queeten 

 zich mannelyk om over de gracht te 

 raken ; en de beleggers vergaten gecn- 

 fins hunne oude ftrydtbaatheidt , om 

 zulks te beletten. Lang wierd 'er dus 

 heftig met twyffèlachtigen uitkomfVe 

 geftreeden , en fcheen Fortuin te twyf- 

 felen , op wiens zyde zy de zeege wilde 

 laten over zwenken ; 't welk duurde 



tot 



