de Wat er- Wantsen. 303 



bruin, doch het end is, zo wel als de Ondervleu- V. 

 gelen , geheel doorfchynende en blaauwagtig in XXXI. 

 deZonnefchyn. De Oogen zyn glanzig zwart ; Hoofd- 

 het Voorhoofd en Ruggefchild bleek bruin. STUK ' 



Als deeze laatfte Vervelling is gefchied, 

 begeeft zig het Infekt gaarn uit het Water , 

 en het drooge bereikende, vliegt het daar af. 

 Derhalve vliegen zy, in 't Voorjaar, uit de 

 groote ftaande Wateren, daar zy paaren, en 

 leggen haare Eijeren in Plaffen op het Land, 

 alwaar het Water warmer is en meer bezet met 

 Vliegen. Eer deeze door de Hitte uitdroogen, 

 zyn de Jongen bekwaam om van daar te vlie- 

 gen naar de Slooten eu MoerafTen. Wordt 

 een Water-Wants , na de laatfte Vervelling , 

 gedwongen in 't Water te bly ven , zo eet zy 

 niet alleen geenVliegeu meer, maar blyft ook 

 wel dra als dood leggen; doch, als menze 

 fchielyk op het drooge brengt, bekomt zy en 

 vliegt eindelyk weg. Indien menze weder in 

 Water doet, dan leeft zy daar in nog eenigen 

 tyd, zoekende egter geduurig te ontkomen (*). 



De Heer Geoffroy noemt dit Infekt ^Gcftaitej 

 groote Weegluis met Riemen (f) , en geeft 'er de 

 langte van een half Duim aan. Het heeft den 

 Kop, zegt hy, taamelyk rond en geel, de Oo- 

 gen , die 'er het grootfte deel van fchynen uit 

 tcmaaken, bruin. De Sprieten, die zeer klein 



en 



(*) Dus verre de befchryving van F R I S c H* 



(t) La grande Pimaife a avirons, J#/f. des hf, *trtf? Paris, 

 Tom. 1. p. +7<7, 



