DE Kapellen. 131 



eerigBlad , of elders, neerzetten, en het Man- V^ 

 fietje , na verfcheide huppelingen , om het 00- xu^ 

 genblik te treffen, wanneer zy de Wieken neer- Hoofd- 

 flaat, eindelyk zig daar op begeeven. Alsdan ^™^* 

 haakt ^fg het agterfte van zyn Lyf, door om- 

 kromming, aan dat van 't Wyfje^ het welk, 

 tevens de Wieken weder overend zettende, 

 dus het geheele Lyf van 't Mannetje als om- 

 vat ; zo dat men niet meer dan het Borflftuk en 

 den Kop van 't Mannetje kanjzien : maar de Kop- 

 pen zyn regtftreeks van elkander af geplaatft ; 

 dat is 5 om zo te zeggen , de Kop van de een 

 naar 't Ooden, en van de andere naar 't Weften. 

 Eenige Dagkapellen vindt men, die zig, geduu* 

 rende de Paaring , in een andere plaatzing houden : 

 zy raaken elkander niet dan met het Agterfte van 

 haar Lyf; de Buiken zyn naar elkander toege- 

 keerd en zy houden zig , elk in 't byzonder , mee 

 de Pooten aan een Steekje Gras of Bloem vaft. 

 Men zou zeggen , dat zy , in dit geval , plei- 

 zier hadden om elkander aan te kyken. Men 

 vindt 'er, die dus aan elkander blyven zitten, 

 niettegenftaande de Bloem of het Takje geboo- 

 gen , gefchud of anders bewoogen , ja afge« 

 fneeden wordt ; zo dat menze gemakkelyk, 

 dus gepaard, in een Doos kan doen, en fom- 

 migen blyven wel eenige Uuren in dat pofluurs 

 doch de eerftgemelden vliegen met elkander 

 weg , wanneer menze te naby komt of tragt te 

 vangen, HetWyfje, naamelyk, als de vrees- 

 agtigfte mooglyk, torll het Mannetje, datzy* 



I. Deel. XI. Stuk. I 2 ÜQ 



