Hoórs! 
STUK, 
56 BESCHRYFVING VAN 
men langs de randen van ieder Ring kleine 
Gaatjes gewaar , byna van het Kop-end tor 
aan de Staart. Daar in blaazende, zo zwellen 
de Deelen, die daar onder zyn, onmiddelyk, 
en de Vuiligheden worden op - en nederwaards 
geperst: daar op drukkende komt ’er een wit 
en Lymagtig Vogt uie, ’t welk fchynt te die: 
nen, om deeze Gaatjes te befchutten en open 
te doen blyven. Hy verbeeldt zig, dat het 
_Lugtgaatjes zyn; doch, dewyl men weet, dat 
Geen 
Adem- 
haaliug. 
de Wormen zig een langen tyd en doorgaans 
onder de Aarde onthouden, zo is ’t waarfchyn- 
lyker, dat zy alleen dienen, om dat Lymig 
Vogt uit te geeven , ’ welk hun Lighaam voor 
de aanhechting der Aarde bewaart: op gelyke 
manier , byna, als de Gefchubde  Visfchen 
door hun Slymerig Vogt befchut worden voor 
de aandoening van heet Water. Dit Lymig Vogt 
is het, ’ welk de Handen der genen „die Wor- 
men tot Hengelen aan den Hoek flaan; ZO kle- 
verig maakt. 
Dar gedagte Openingen geene Lugrgaatjes of. 
Lugtftippen tot Adembaaling zyn, gelyk in ce 
Infekten, blykt uit Proefneemingen, die ’er in 
* werk gefteld zyn. De Wormen, met Olie 
beftreeken, fterven niet fchielyk; ja men heeft 
ze in Olie zien zwemmen eneen geruimen tyd 
daar in leeven. In diet geval, niet alleen, zyn 
zy met de Infekten ftrydig; maar ook daar in, 
dat eene Warmte, niet van veel belang, hun 
aanftonds doet fterven. Zy vlugten , als ’ 
hd ware 
