VI. 
ÁFDEEL, 
vi. 
__Hoorp- 
STUKs 
Fó2 BESCHRIJVING vam 
„De oude Romeinen, Praurus, Horatius, 
Cicero, hebben ze altoos genoemd Hirudines, 
‚doch in laater tyden begon menze, zo Prinrus 
aantekent (*) , ook Sanguijige te heeten; waat 
van de Spaanfche naam Sanguisfuela, zo wel alsde 
Franfche Sang fiue„af komttigis Te Bononie heet 
mênze Sanguêttola , te Rome en in Toskánen Mig- 
natia, zegt AL DROVANDUS, die aanmerkt, dat 
menze in Brabant Lake of Lycke- Lake, in 
Hollard, ten minste by die van Delft, een 
Il noemde. De Engelfche naam is Bloude 
fucker, Horfeleeche of Horftlich „ om dat zy de 
Paarden dikwils aan de Beenen blyven han- 
gen. Den Latynfchen naam willen fommigen 
ook daar van afleiden (f\. In’ Hoogduitsch 
noemt menze Egeln , of Blut. Egeln, in ’ 
Sweedsch Suigel of Blod- Igel, dat op *t zelf- 
de uitkomt. DN 
Van 
Geeft: heeft de Dortfche Overzetting, Proverb. XXX. v. 15, 
overeenkomftig mer de Vulgata; dech in Bibl. Junit © Tres 
mellii leest men, Preter Hirudinem , cui duo funt Rami, prâ= 
be „ prabe ; tria funt infasiabilia, Dat is „behalve den Bloed- 
zuiger, die twee Takken heeft, Geeft, Geeft, Zyn drie Din- 
gen onverzaadelyk, Geen van beiden fchy. nt op onze Bloed. 
zuigers voepasfelyk te zyn , en dus is het duister, welk 
Schepzel de Wyste der Koningen hier bedoeld: hebbe.” Som- 
migen hebben dat Hebreeufche woord door Krokodil ver- 
zaald, anderen merken her aileen als Zinnebeeldig aan. Dus 
wil BEDA, ‘dat de Bloedzuiger den Duivel, en zyne twee 
Dogteren of Afzetzels de Wellust en Gierigheid berekenen: - 
(*) Craciatum in potu maximum (entiunr Elephanti, hause 
sÂÀ Hirudine, qaam Sanguifugam Pe coepisfe Beren ad 
gerto. Libr. Vill. Hist, Net. Cap. 
(tj Quod nerendo Sanguinem ed te PONTANUS, 
