DeE:WLDE DZ U I"GIE:RIS; 107 
Rad 
want van deeze laatsten heeft hy ‘er meer YA 
dan vyÉ Maanden gehouden ; daar het onderfte 
deel, ’c. welk langer was, dood en verrot ge- Hoorpe 
vonden werdt, ten einde van. vyf WeekenSTUK. 
tyds (*). Hy oordeelt ook , dat men de Bloed- 
zuigers veeleer onder de Dieren van beider- 
ley Leven tellen moest , dan onder de Water- 
dieren; alzo zy lang kunnen leeven buiten ’c 
Water. 
‚Wanneer dit Dier gelegenheid heeft om Her Bloed- 
zyne voornaame eigenfchap , van Bloedzui-°“*°* 
gen, werkftellig te maaken, zo zet het zig 
eerst op de Huid van een Menfch of Dier 
fchrap, op zyne Staart, met den Buik los en 
vry : dan voegt het ’er de driehoekige ope- 
ning van zynen Mond aan, waar in de drie 
Punten of fnydende Tanden vervat zyn, wel- 
ken het zo diep inbrengt, dat men het naauw- 
lyks daar af kan trekken. Indien het Dier, 
evenwel, met geweld daar afgerukt wordt, 
zo laat het dikwils de Tanden in de Huid zit- 
cen, het welke niet minder Oncftesking maakt, 
als een Splinter , en dan befchuldigt men, 
fomtyds, het Dier van Venynigheid, zonder 
reden. Zo-lang zy in ’t Water zyn, is de 
Beet van een Bloedzuiger van zo veel be- 
lang, noch ‚zo Pynlyk niet, hoewel ’er het 
Bloed rykelyker uitloopt. “Groote Bloedvaten 
| wore 
(*) Cui Canda pracifa est, moritár. Zegt evenwel HEIse 
TER, Chir. Ed. novisima, p. 445. | 
1e DEEL. XIV. STUK, 
