DE BLOEDZUIEGERS. rog 
t Is niet onmooglvk , dat de Ouden van VI. 
deeze Infekten de manier van Aderlaaten ge en, 
leerd hebben: want het is bekend dat de Paar- roorp- 
den, in ’t Voorjaar loopende in onder Wa- stux, 
ter ftaande Velden, aan Rivieren of Meiren , S°vruïke 
aldaar fomtyds van die groote Bloedzuigers 
aan de Beenen krygen, welke hun zulk een 
rykelyke Bloedftorting veroirzaaken, dat zy 
‘er gezonder en vlugger door worden. On- 
dertusfchen is ’t zonderling, dat HipPocra-= 
TEs niet van dit hulpmiddel gefproken heeft, 
en. C&LIUS AURELIANUS zegt ’er niets van in 
de Uittrekzels , door hem gemaakt van de 
Werken der genen , door wien de Geneeskun- 
de geoeffend is, van Hippocrates tot aan Trer- 
MISON , wiens Leerlingen dikwils gebruik maak- 
ten van Bloedzuigers : ja fomtyds werden door 
hun zelfs Koppen gezet op de plaats der 
Wonde, om nog meer Bloeds uit te haalen. 
De Ondervinding zal waarfchynlyk de nut- 
tigheid van dit Middel hebben aangetoond. 
In de befchouwing der byzondere Soorten Nadeclig- 
zullen wy zien, welke het zyn, die dus tot in 
een nuctig gebruik kunnen dienen; doch, ten 
opzigt van de Bloedzuigers in ’% algemeen , 
moeten wy hier nog agt geeven op de nadee- 
len, die zy aan Menfchen en Beesten te weeg 
brengen. Den genen , die zig in Wateren 
baaden, waar in zodanige Dieren zyn, gaan 
dezelven dikwils aan de Beenen zitten, en 
zuigen het Bloed daar uit. Men zegt zelfs 
dat 
le DEEL, XIV, STUK, 
