YDE AARD-SLAÄEREN tj 
wils, het kleine Släkje zig zeer aartig zien VL 
roeren en beweegen, eer het daar uit kwam; Ren 
zynde dan aanftonds zo groot, dat men zig Hoorne 
erwonderen moet, hoe het binnen een zo STUK 
klein beftek heeft kunnen bepaald zyn geweest. 
De Hoornflakken , merkt hy aan , brengen 
haar Jong met een volkomen Hoorntje, dat 
echter als dan onbefchryflyk dun en teer is, 
voort. Ook is door hem een Waterflakje 
onderzogt , het welke de byzondere Eigen- 
fchap bezit, van levendige Jongen te wer- 
pen (#). 
De Slakken, in ’t algemeen , hebben een Geftaltes 
langwerpig Lighaam , waar aan men een Kop, 
Hals, Rug, Buik, en een foort van Staart 
kan onderfcheiden. De Huid is van een Pees- 
agtig geweefzel , tot eene groote uitrekking 
en famentrekking bekwaam. Op de Rug is 
deeze Huid ruuw en korrelig, aan den Buik 
„zast en glanzig; maakende op de zyden;, 
door de famentrekking der Spieragtige Veze- 
len , een foort van Plooijen, waar het Dier op 
loopt. Op de Rug hebben zy een Vleezig 
Schild, dat in Kleur verfchilt van de overi- 
_ge oppervlakte des Lighaams, en ook dikwils 
Groefswyze met Korreltjes bezet is, zynde 
gemarmerd met witte en zwarte Vlakken. 
Dit is echter aan alle naakte Slakken niet gee 
meen , doordien zy merkelyk in Kleur vers 
fchil- 
(*) Bybel der Natuure, 1, DEEL, bladz, 169, 
K 2 
1, DEEL, XIV. STUK, 
