DE AARD-SLAKKEN 151 
waar de Slakken gezeten hebben, en dit is VE 
my eindelyk tot een kenmerk geworden , Annas 
om daar van overtuigd te zyn. In fom- Hoorns 
mige Slakken vond ik het zeer klein , in STUK. 
„, anderen wat grooter, en wel, naar ik kon 
„, oordeelen, hoe zy minder of meer tot de 
„, Paaring gevorderd waren. Somtyds is het 
‚ half geel, maar meest helder en fpierwit. 
‚> Het fchynt dat het, gelykerwys de Ko- 
> raalen, komt aan te groeijen, het welk ik 
„ in de Slakken- Steen duidelyker zal vertoo- 
ss nen (5)”. ” 
De Ouden maakten van dien Steen veel 
gerugts. Prinius verhaalt, dat de naak- 
te Slakken, doch niet alle, in de Kop een 
Steentje draagen , dat hy fomtyds een Beentje 
noemt. CARDANUS fpreekt ’er aldus van. 
> De Slakken - Steen $ komt‘gemeenlyk in die f Liza- 
»» Slakken, welke geen Korst hebben, voort. ed 
‚> Dezelve behoort, gelyk ikze vertoonen 
», kan, wit van Kleur en ruuw van Opper- 
> vlakte zyn; om dat hy uit een Waterige 
> zelfftandigheid is famengegroeid; en klein 
», om dat hy komt uit een klein Dier. Het 
> Steentje , dat ik, met eigen Handen, uit 
‚‚ den Kop van een naakte Slak genomen heb, 
„‚ na dat ik het in veelen vrugteloos had op- 
> gezogt: was witagtig en van grootte als 
‚> een Boontje, doch veel platter, middelmaa- 
» tig 
5 
33 
9 
2 
(*) Bybel der Natuur, 1. DEELs bladze 129, 
K 4 
E. DEEL, XIV, STUKS 
