DE ZEE-LoNGEN. L opt 

vitgeeft, de Huid, daar het aan komt te raas  VIö 
ken van Heaair berooft , en hier. van is de EE 
Soortnaam, Laplyfia depilans, ontleend. Hoorp= 
De Heer BoHADsCH, in ’t jaar 1757 aan de el 
eftalte, 
Kust van ’t Ryk van Napels wandelende, pr cvurs 
vondt op ’t Strand zeker week Vleezig Lig PL 
haam , ’t welk niet kwaalyk naar een flaa- 
pende Haas geleek, inzonderheid wegens twee 
Ooren, die het aan den Kop hadt. Derhalve 
vermoedde hy aanftonds, dat het de Zeehaas 
der Ouden ware, en nam het mede naar Poz= 
_zoli, alwaar de Visfchers zeiden, dat zy dit 
Schepzel Cesto del Mare noemden, en dat het- 
zelve, by Napels, in groote menigte, voore 
kwam. Zy hadden ’t hem niet bezorgd, wee 
gens den geweldigen Stank. De langte van 
deeze Dieren was zes, zeven of agt Dui- 
mens de Kleur in de meesten bruin, met ee- 
nige blaauwagtige Vlakken , welke in fommi-= 
gen menigvuldiger en helderer waren, zynde 
als dan het bruin ook bleeker. Weinigen, en 
wel de grootsten, hadden een Purperkleur, 
en gaven, als zy behandeld werden, een der- 
gelyk Vogt uit, der in anderen niets was dan 
een witagtige Slym. De Kop was langwer- 
pig en fcheen vier Ooren of Vleezige Hoos 
rens te hebben; doch, als men het naauw- 
keurig befchouwde, zo bleek dat de twee 
voorften mäar een foort van byhangzels was 
ren van de Huid , welken het Dier naar be- 
lieven formeerde, doch de twee agterften 
wa- 
hed 
1I.DEEL, XIV. Stux. 
