
DE ZEE-BLAAZEN. 209 
en levendig bekomt, doch, eenigen tyd in 
Koornbrandewyn gelegen hebbende, wordt het 
ÁFDEEL. 
donkergraauw. Het heeft een Huid , byna Hoorp- 
zo taay als Leder, en dikst. daar zig de langs pe: 
het Lighaam loopende Spieren bevinden. Op Beurs. 
deeze plaatfen, inzonderheid, ziet men ook 
eenige, uitwendig overlangs daar aan geplaat- 
fte, rondagtige, een weinig neergedrukte, glad- 
de Wratten. 
Toen de Bisfchop dit Schepzel eerst in ’t 
Gezigt kreeg , wist hy naauwlyks waar hy den 
Kop zou zoeken; maar, hetzelve eenigen tyd 
in versch Zeewater gehouden hebbende, gaf 
het een zeer fchoon aanzien. Het Dier ftrek- 
te aan het breedfte end een ronden Kop uit; 
welke verfierd was met tien getakte en Bla 
derige Voelers, in welker midden zig een foort 
van Bek of Snuit, die naar een Braam geleek, 
vertoonde, en, zo hy meent, dienen zal, om 
zig ergens aan vast te zuigen. Langs hee Lyf 
heen zag men vyf breede, dikke Spieren, op 
eenigen afftand van elkander. Het was, een 
weinig boven ’t midden, met een breede 
Spier, overdwars, omgord. De Ingewanden, 
maakten een aanmerkelyke Klomp uit, en de 
Darmen waren zeer Taxkig, doch tevens zo 
broosch en teer, dat menze niet aanvatten 
kon, zonder dezelven aan ftukken te fcheu- 
ren. 
» Uit de gefchapenheid van den Mond kan 
‚> men ligt begrypen, (zegt GUNNEzus,) hoe 
RED? 
Te. DEEL XIV, STUK. 
