VL 
AFDEEL: 
XXVI 
Hoorp- 
STUKe 
Polypus, 
864 BESCHRYVING VoAN 
Praurus levert een zeer kragtige Zinfpreuk, 
de vasthoudendheid betreffende (*). Voorts 
heeft die Eigenfchap ’t zy waar of valsch, 
aan deeze Dieren toegefchreeven ; dat zy zelfs, 
by geval, hunne Armen afknaagen en op-ec- 
ten, aanleiding gegeven tot verfcheide Spreeke 
woorden, die in het befpottelyke vallen. Dus 
zegt Arceus by ArHENmUs, úk vreet my zel= 
wen op, gelyk de Polypus (4). Ten opzigt van 
een arm Mensch wordt, door HrsycHius en 
anderen, Zinnebeeldig gezegd; dat by, gely= 
kerwys de Polypusfenyzyn eigen Ligbaam knaagt (J)e 
Voaorttete 
linge 
Omtrent dit laatfte erkent men wel, dat zy 
dikwils met geknotte Armen of Pooten voor- 
komen, doch ’t is bedenkelyk, of die niet 
veeleer door hunne Vyanden, welke zy vee- 
len hebben, gelyk de Zee- Aalen, Kreeften, 
Krabben en dergelyke Schaaldieren, afgekneee 
pen of afgebeeten worden, 
ARISTOTELES verzekert, dat ’er Mannetjes 
en Wyfjes onder deeze Dieren zyn. Hy heeft 
zelfs de Teeldeelen willen aanwyzen; doch 
cis twyfelagtig, welken hy, daar in, van 
de Weeklyvige Dieren bedoele. Na dat hy 
van de manier, op welke de Zee- Katten haar 
Inkt uitwerpen , en wat hards ieder derzel- 
ven 
(*) Ego istos novi Polypos, qui ‚ ubi quid tetigerint , tenent, 
In Aulularia, 
_(f) Edo me ipfum ut Polypus. "Eôw Epvroy os mortis 
4) Inftar Polypodis ipfe feipfum corrodens, 
