VL 
AFDEEL. 
XXVI. 
COFDe 
STUKe 
Eigen- 
fchappen. 
430 BESCHRYVING vAN 
Rang der Mollysca, geplaatst worden; eer 
wy tot de Schulpdieren overgaan. | 
De Ouden fchreeven ’er zonderlinge Eigen- 
fchappen aan toe. Zy waren zo heet van 
Natuur, dat alles, ’t welk zy in de Zee aan: 
raakten, daar door verfchroeid of verteerd 
werdt. Te verwonderen is ’t; dat ALDRO- 
vANDUs en andere Autheuren, het gezegde 
van den genen, dien hy Zoögrapbus noemt, 
“* welke de oude GEsNERUS fchynt te zyn; 
hoe onverftaanbaar ook, zonder aanmerking 
byna, ombelsd hebben. „, Zo heet ; (zeid’ 
„> die) is de Natuur van de gene; die, in 
„ de Zee, Ster geheten wordt, dat alles wat 
„ zy heeft ingenomen, al wordt het ‘er, op 
„ ftaande voet, weder uitgehaald, zig tweee 
„» maal gekookt vertoone (C*)”. Wat of dit 
Jaatfte zeggen wil is duifter, en, wanneer de 
Autheur van ’t Werk de Natura Rerum, ‘er 
Panis biscoëtus, dat is Biskuit of Tweebak, 
door verftaat, ten uiterfte belachelyk. Zo 
het gene de Zee -Star ingezwolgen hadt, zig 
als eenmaal gekookt vertoonde; was dit niet 
genoegzaam? (1) 
De 
(*) Adeo fervida ejus, quz in Mari Stel/a vocatur, Na- 
gura est, ut, quiequid fumferit, id, licet illico ab ea extra* 
hatur, bis colum appareat. ALDR. de Infeltis, Libr. Vllá 
cap. 18. 
(t) Op dergelyke wyze redeneert LiNGKIUS, doch het 
fchynt my toe, dat dit zweemaal gekookt zO ongerymd niet 
zg 
