VI 
De ZEE-ECELEN. A8 
te zyn, dat zy door middel van dezelven in VL 
’ Water kunnen voortgaan, doende dit dik- bhi 
wils.zo vlug, dat zy niet gemakkelyk te be- Hoorps 
trappen zyn. Men wordtze aan den Oever,STUÉs , 
in mooy {til Weer, dikwils ter diepte van 
tien of twaalf Voeten gewaar; en dan wees 
ten de Visfchers dezelven door list te vane 
gen. Zy hebben een Yzeren Hand; Sehopje 
of drietandige Vork, aan ’t end van een lan- 
gen Stok, en fteeken dic Werktuig zagtelyk 
onder het Dier , ’t welk zy daar mede op en 
uit het Water ligten, hebbende herzelve zig 
inmiddels daar op zo vast gezet met zyne Pen- 
nen , dat het ‘er niet alleen nietaf en valt, maar 
zelfs, zonder verlies van eenige Pennen; 
naauwlyks af te krygen is. Dus deeden, ten 
zynen tyde, volgens BerronNivs, de Visfchers 
in de Middeltandíche Zee. Hedendaags vange 
menze ook wel met een Spaansch Riet, dat 
aan 't end gefpleeten is, en met een dn 
Houtje opgefpalkt, ’t welk ‘er uitfpringt, als 
men ’er mede by den Zee- Appel komt, die 
dus dan bekneld is in de fplyting. Ook kan 
enze, met eene fterke Ebbe, dikwils op ’ 
Strand met de Handen gryper. 
Eene aanmerkelyke Eigenífchap, met die 
der Zee- Sterren, voorgemeld , overeenkomen” 
de, heeft in de Zee-Egelen plaats. Arrtsros 
TELEs, ten minfte, heeft aangetekend, dar 
haare deelen; wanneer zy aan ftukken gefnee= 
den Zyn, zig weder famenvoegen tot een ges 
Hh heel 
Ee, DEEL: XIV, STUK, 
