“DE ZEE-EGELEN Sor 
„; geeskonst gebruikt kan worden, toont Wor- VL 
MIUS in zyn Muféum, p. 261, aan”. SS 
“De Amboineezen, zegt Rumeuius , kooken Hoorp- 
de Zee-Appelen niet altyd, maar leggenze STUE 
ook wel omgekeerd op gloeijende Kolen, 
waar door het Vleesch harder wordt en beter 
wan de Schaal af te fcheiden is. De Eijeren 
zvn by hun zulk een lekkerny, dat zy die 
verkiezen boven het Hpenderen-Vleesch: tot 
welk oordeel een Européer naauwlyks is te 
brengen. Droscoripes, evenwel, geeft ’er 
mede dat getuigenis aan, dat zy dienftig voor 
de Maag zyn en het Water afdryven, Dat 
Zy, by een aanftaande Onweer, zig met 
Steentjes belaaden zouden, om te vaster te 
_ftaan en van de Baaren niet weggefmeeten te 
worden, zulks hadden de Inlanders niet op- 
gemerkt, My dunkt, het zal daar van daan 
Komen, dat zy, aur ziee beginnende te woe: 
len, daar tegen zig aan den Grond vast hous 
den 5 ’t welk dan van ouds dit denkbeeld heeft 
kunnen geeven: even als het laag vliegen der 
Zwaluwen en andere Onweersvogelen zeker- 
Iyk daar van af hangt, dat zy hooger in de 
Lugt reeds de beweeging voelen. Ook merkt 
hy aan, dat haare Gang niet rollende maar 
regt voortgaande is, ten zy als zy door de 
Zee omgefmeeten worden, wanneer de Pen- 
nen haar wederom in de gewoone plaaczing 
helpen. De Snuitjes, daar wy hier voor gewag 
van maakten, door den Heer BAsTER afgebeeld, 
Ti 3 iki ZVN 
Le DEEL, XIV. STUK, 9 
