DE M Y T E N. 143 



dewyl die in 't Water niet fchynen te kunnen v - 

 leeven. Deeze, die men Waterfpinnetjes ty- L xxvfn" 

 telt , zwemmen zelfs in de zoete Wateren en HooFD * 



STUK ■ 



leggen kleine roode Eytjes op de Water-Scor- 

 pioenen. Frisch vondt ze reeds in Maart, met 

 haar geheel uitgekomen Gebroedzel , in een fyn 

 Mos aan den Bast van Denneboomen , die in 

 't Water, reeds half verrot, lagen. Zy heeft 

 geen Borstftuk, gelyk hy te regt aanmerkt; 

 maar de Pooten zitten , even als aan de lang- 

 beenige Spinnen, naby den Kop of Smoel, aan 

 het ronde Agterlyf. Van deeze Pooten , wier 

 getal agt is, beftaan de agterften , zegt hy , 

 uit vyf Leedjes, waarvan de vier bovenfle, 

 ieder, op zyde, met drie dikke Haairtjes zyn 

 voorzien. Dit kan haar, zo hy oordeelt, in 't 

 zwemmen van dienst zyn. De roode Kleur 

 komt van een taay Vogt, dat digt onder de 

 Huid legt en zig van het witte, dat uit het 

 Lyf komt , wanneer zy door drukking gekneusd 

 worden, affcheidt. Hy heeftze, eenige Maan- 

 den, in haar gewoone Mos en Rivier- Water, 

 in 't leven gehouden ; daar hy dagely ks , ten 

 minden driemaal, eenig frisch Water by goot, 

 na dat hy een gedeelte uitgegooten hadt. De 

 grootfte was zo groot niet als een Linzen- 

 Zaadje. De Teelleden ftonden effen agter de 

 Pooten en de Voelers lagen over den Bek, die 

 alleen uit een Zuiger fcheen te beftaan. Hy 

 kon de Oogen met geenerley Glas ontdekken , 

 en moest niettemin befluiten dat zy zagen ; 

 I. Deel XIII. Stuk, .want 



