DÉ M A A N H O O R E N S. 3^5 



öok aanwendde, het was hem niet gelukt , die VI. ^ 

 Eytjes te doen uitkomen , of leevende Jongen ^lVi!** 

 daar uit voort te krygen. Hoofd» 



SwAMMERDAM merkt aan, dat deeze Die- ^^u^- 

 ren wel tien of twaalf Dagen in de open ^^'*^^*'^* 

 Lugt, buiten het Water, leevcn kunnen. Ook 

 fchynt het, dat zy niet gaarn altoos daar me- 

 de bedekt willen zyn: want hy bevondt, te 

 JPetten zynde , dat zy , aan de Paaien , dage- 

 iyks droog wierden met het afloopende Wa- 

 ter. 'Men vindtze, zegt hy, zeer overvloe* 

 dig op de Mosfelbanken. Hy nam ook, zo 

 wel als Li STER, waar, dat de j-onge Schaa* 

 ien veel rimpeliger dan de ouden zyn, welke 

 tevens in Kleur vcrfchilden. Ten minfle vondt 

 hy 'er die bruinagtig zwart waren, en die ee- 

 ne mengeling hadden van groen, afchgraauw, 

 paarfch, rood, blaauw, wit en andere Kleu- 

 ren. Als iets byzonders merkt hy aan, hoe 

 de Schaal van deeze Floorentjes, aan den Top, 

 dikwils doorknaagd wordt van zekere Wormp- 

 jes, dat Zee-Duizendbeenen zyn. Hy vondt 

 'er zeven in ééne Schaal Zy zyn zigtbaar, 

 doch zeer klein en dun. Deeze Wormziekte 

 oordeelt hy aan die Schulpdieren gemeen te 

 zyn ; alzo men 'er weinigen vindt , wier Schaal 

 niet aan den Top befchadigd , of met eene 

 Kalkagtige StofFe , waar zy in nestelen , be- 

 groeid is. Mooglyk zal dit ook de ïeden zyn , 

 dat men de minfle Zee-Hoorens van boven 

 gaaf of Topfchoon aantreft» 



Hec 



