der Kruidkunde* 161 



20 fober , dat liet dikwils zeer moeielyk ja fom- Inlei> 

 tyds onmooglyk is , dezelven uit die befchry- DING * 

 vingen te kennen en te ond^rfcheiden. De vol- 

 gende Eeuwen verrykten de Kruidkunde ter 

 wereld niet. Zy onderging het lot van alle Wee- 

 tenfchappen , die na de Zesde Eeuw , toen de 

 Zuidelyke deelen van Europa door woefle Vol- 

 keren uit het Noorden overftroomd waren , ge- 

 heel verdweenen , en niet dan eenigermaate 

 herfleld werden door de Arabieren , van welken 

 de Geneeskunde , van de Negende tot de Der- 

 tiende Eeuw 5 in Afia, Afrika en Spanje, meer 

 volgens de Redeneerkufide , dan volgens de Na- 

 tuurkunde, geoefend werdt. 



De Kruidkunde , naameïyk , is , verfcheide vem!« 

 Eeuwen lang , het Voorwerp der Geneeskundi- 

 gen alleen geweest. In de Vyftiende Eeuw 3 

 toen de Weetenfchappen in Europa tot eenige 

 herftelling kwamen, zogt men de Planten flegts 

 in de Boeken der oude Griekfche Autheuren 

 op , en Matthiolus, die vermaarde Over- 

 zetter van Dioscorides , ging dezelven 

 niet met de Natuurlyken vergelyken , maar 

 maakte zig , uit de befchryvingen van zyn Au- 

 theur, denkbeelden van Gewasfen, jioedanigen 

 de Natuur nooit hadt voortgebragt. Anderen 

 Haagden niet veel beter , met het vertaaien der 

 Werken van Aristoteles en Tkeophras,- 

 tus. Niettemin werdt dus allengs de kennisfe 

 der Griekfche Taal , de beoefening der NV 

 L 



