PEN Pjnanpbdom, 395 



Het gebruik der Pinang - Betel , op de ge- I- 

 dagte manier 3 heeft ook wel degelyk zyne Af ^ el « 

 nadeelen. Die dezelve geduurig kaauwen ver- Hoofd- 

 liezen vroeg hunne Tanden 3 zegt Rumphius, s tuk * 

 hoewel een maatig gebruik den Mond vast maakt. ^^P* 

 Voorts weeten de Indiaanen onder de Pinang 

 zekere dingen te mengen , die of een weezent- 

 lyk Vergift zyn of de Menfchen lang doen kwy- 

 nen of tot Min verwekken ; om van de zoge- 

 naamde betoveringen , door dat Middel , niet te 

 fpreeken. Dit is de oirfprong van een zeer ge- 

 meen Spreekwoord in Indie , wanneer men ffè 

 mand ziet uitteeren : Hy heeft ergens een Pi- 

 nang gekreegen. Men befchuldigt inzonderheid 

 het Indiaanfche Vrouwvolk , dat zy zig dus uit 

 jaloersheid aan haare Minnaars wreeken» Bui- 

 tendien weeten zy daar van zig aartig te be- 

 dienen in haare Minnaaryën ; wordende de Vu 

 nang - Betel dikwils als een teken van gene- 

 genheid aangebooden of door den een den an- 

 deren toegezonden. Van de Bladen en Bladftee- 

 len ; zelfs van den Zak , waar uit de Bloem- v 

 en Vrugtfteng voortkomt 5 als ook van het 

 Geweefzel 3 dat aan den Voet der Twygen 

 zit , wordt nog wel tot Korfjes , Zakken 9 

 Doozen of Tabaks Bonkosfen , gebruik ge- 

 maakt. 



Rumphius merkt aan , dat van de tam- sootten 

 me Pinangboomen drie Soorten zyn, waar ri02 van J. Hmm 

 eenige Verfcheidenheden onder loopen. i. Diëboomen, 

 welke de grootlte Vrugten draagt 3 in 't Ma- 



leitfch 



II.Dffl, I. STU5, 



