122 Tw INTIG Man N i GE Heesters. 



TLh van het Loof en de Geftake , als van de Bhcm» 

 /iTDHE *en Vrugtmaakende deelen vergelykt^ en aan- 

 HooFD^ merkt, dat de Bloemblaadjes zeer flap en teder 

 sTüK* ^yn, waar van het getal dikwils meer en van 

 ^^^f'^^'zes tot tien , doch doorgaans vyf is^ in deeze 

 Soort , z^nde het getal der Meeldraadjes om- 

 trent anderhalf honderd. Van de Stylen en 

 Vrugtbeginzels komen doorgaans tot veertig of 

 vyftig in ieder Bloem voor, doch waar van het 

 derde deel, op 't hoogde, tot Besfen of Kor- 

 rels voldraagt , zynde derzelver Stoel rondach- 

 tig, niet pieramidaal gelyk in de Braamboo- 

 zen. De Bladen zyn digt aan den Wortel 

 ïneest vyfvinnig , naar boven toe drievinnig , 

 en aan óen top komen lömtyds enkelde voor. 

 De grootilen , zegt hy , hebben de Rib ge- 

 doomd, de kleirjflen fomtyds ongedoornd. In 

 zeer drooge Gronden vindt men de enden der 

 Takken , de Bloemfteelen en Bladen , mee eene 

 gryze Wolliglieid bekleed. By den oirfprong 

 van ieder Bladfteel zyn twee Stoppekjes. Hoe 

 vetter de Grond is , hoe zwaarder getrost de 

 Bloemen en Vrugten voorkomen. De Stengen 

 of Hoofdtakken leggen , in het wild groeijends 

 Gewas, akyd neder of kruipen langs den Grond 3 

 doch de kleine , jonge Takken verheffen zig 

 cpwaards. Behalve de Verfcheidenheid die wit- 

 t;e Vrugten draagt , en die met dubbelde wit- 

 te Bloemen , als. iets raars in de Tuinen gc« 

 houden wordende 3 heeft zyn Ed. ook een on- 



ge- 



