HL 
AFDEEL, 
"XXI. 
Hoorp= 
ST UKe 
Eenhui- 
ziee 
423 VEELWYVvVIGE HEESTERS, 
fchoonrood zyn, een zwart Vlakje aan een def 
Enden hebbende en zynde met Draadjes daar 
aan vast gehecht. Zo fchynt die Bloem dan 
veeleer een Vrugt te zyn, welke de gezegde 
Zaadkorrels bevat. | 
Die Struik is, evenwel , van byzondere nut- 
tigheid voor de Indiaanen. De Bladen, over 
’t Vuur gehouden, worden buigzaam, en die- 
nen dan om allerley Waaren in te pakken, als 
Papier of Doek. De Jaagers of Reizigers ge= 
bruiken dezelven om hunne Tenten, tegen Re- 
gen of fterke Zonnefchyn , te dekken. Dat 
meer is, zulk een Boom vindende, behoeven 
zy geen Dorst te lyden: want, als men met 
een Mes in den Stam fteekt , geeft dezelve wel 
twee of drie Pinten zeer goed, frifch Water 
uit. Het Hart van den Stronk doet de Gezwel- 
len , daar het op gelegd wordt, fchielyk rypen: 
maar het voornaamfte is, dat de Indiaanen een 
Soort van Garen haalen uit den Stam, ’t 
welk zy tot het weeven van zeker Doek wee- 
ten te gebruiken. Lasar hadt ’er een Stuk 
van gezien „ vier of vyf Voeten lang en omtrent 
drie Voeten breed, ’t welk wel doorweven , 
glad en fterk was , fchynende duurzaam te 
zullen zyn. Hert zelfde bekomen zy ook uit den 
Stronk van de gewoone Banannen. 
‘Heet denkbeeld van veelen , volgens ALPI- 
NUS, dat de Pifang-Struik haar oirfprong heb= 
ben zou van een Suiker-Riet geënt op den 
Stoel van Colocafia of dergelyke Planten, die 
ZEEF 
