GE EAN UD WUA, 229 
miet onaartig , den bynaam voert. Gemeenlyk IL 
bereikt hy de grootte van onze Appelboomen. in 
De Takken zyn regt , meest overend ftaande , Hoorn: 
met ‘eene effene Schors bekleed, die zeer taay “Tö%e * 
en Sappig is , laatende zig van ’t Hout affchil- Fk a 
len, even als in de Wilgen, waar van hy om- 
trent de geftalte heeft, De Bladen zyn groot 
en Hartvormig , gemeenlyk een half Voet breed ; 
van boven glad, van onderen wat oneffen, we- 
gens de dikke Ribben, en , als zy gewreeven 
worden, wat naar Violen ruikende. Hun Sap is 
bruin , en maakt eenige Jeuking op de Huid, 
Het Bloeizel komt in lange Trosfen voort , be- 
{taande uit licht paarfe Bloempjes. De Vrugten 
zyn vyfhoekige, Sterswyze, Blaasjes, in ieder 
Hokje een zwartachtigen Zaadkorrel bevatten- 
de. Op afgelegene plaatfen groeit deeze Boom 
hooger en fierlyker. De oude Knoeften geeven 
mooy geel Hout met zwarte Vlammen , daar 
de Indiaanen hunne Kris- Hechten van maaken, 
In *« Malcitfch en Javaanfch heet hy Katti Ma- 
har. „Hy is overal bekend , en wordt veel ge- 
bruikt tot het maaken van leevende Heiningen , 
groeijende van Stek en Pooten zeer weelig voort. 
De Bast is tot allerley Bindwerk bekwaam. Het 
Sap der Bladen wordt van de Amboineezen veel 
scbruikt om het Hoofd te wasfchen. De ine 
landíche Heelmeefters hadden het Rumrurus 
zelf in de Oogen laaten druipen, om hem van 
yyne Blindheid te geneezen ; doch het was zo 
fcherp ‚ dat hy de prikketing daar van in de 
Ps Here 
IL, DEEL. III, STUKe 
