Hi. 
AFDLEL. 
XIX. 
Hoorpv- 
STUKe 
Witte 
Berk. 
254  EENHUIZIGE BooMEn. 
js op dorre Berggronden en in de Kreupelbos- 
fchen. Rav, niettemin, verzekert, dat men 
ze in Engeland meest op vogtige Zandgronden 
aantreft. In de Bosfchen van Sweeden , en 
zelfs van Lapland , is de Berkeboom, naast de 
Pyn- en Denneboomen, het gemeenfte Boom- 
gewas 5 doch zodanig, dat wanneer wyd uitge= 
{trekte Bosfchen der laatstgemelden, (gelyk dik- 
wils gebeurt ,) door Hemels Vuur of anders in 
brand geraakt en verbrand zyn, de Berken als 
uit derzelver Afch verryzen , en nieuwe Bos- 
fchagiën maaken op den ontblooten Grond. 
Dit Geboomte volgt , gelyk veele anderen, 
den aart van zyne Groeyplaats. Op de top- 
pen der Bergen komt het zelden voor, en dan 
vertoont het zig byna als een Heefter, gee- 
vende de Stam , die naauwlyks een half Voet 
lang is, aanalle zyden Takken uit , welke zwart- 
achtig zyn en langs den Grond kruipen, In 
* hangen der Bergen bereikt het byna eens 
Mans langte 5 de Takken zyn ook als ver. 
fchroeid en zeer kort, geknot door de Winter- 
koude; doch de Bladen, die ’er aan komen, 
groot en glanzig. In deeze Laplandfche Ber- 
ken nam onze Ridder waar, dat zy het Hout 
zeer hard hadden en den Stam beftaande uit 
menigvuldige zeer dunne Ringetjes; °t welk 
hem befluiten deedt„ dat zy , niettegenftaande 
de kleinheid van Gewas, zeer oud waren. Op 
de vlakke Landen hadden zy een redelyke 
hoogte. 
de 
