M o No IK IA 315 
íproken heb, De Marentakken, die op de Ei- IL 
ken groeijen , als ook de zo beruchte Eiken. AFDEEL, 
Zwam en Mos, zullen in ’ vervolg van dit Hoorvs 
Werk hunne plaats vinden, STe 
Veele Natuurkundigen zyn van denkbeeld , get schile 
dat Eiken en andere Boomen , terwyl zy nog Ste 
met den Wortel in de Aarde ftaan , gefchild&un. 
of van den Bast ontbloot wordende, wanneer 
men dezelven dan nog een of twee Jaaren ftaan 
laat, duurzaamer en tot den Bouw bekwaamer 
Hout, niet alleen , maar ook , op deeze manier , 
den meeften en besten Bast voor de Looijeryën 
uitleveren. Dit Stuk, evenwel , kwam de Ko- 
ninglyke Akademie van Sweeden niet onbeden- 
kelyk voor, en derhalve {telde dezelve tot eene 
Prys- Vraag in ’t jaar 1762; of zulks oörbaar 
zy, en hoe lang de Boomen, dus gefchild, zon- 
der nadeel kunnen blyven flaans doch, zo zulks 
Jchadelyk bevonden wordt, op wat manier dan de 
Looijeryn best van Run te voorzien waren. In 
* volgende Jaar zyn zes Antwoorden op deeze 
Vraag ingekomen , in eenigen van welken het 
Schillen voorgefproken , in anderen afgekeurd 
werdt, en , hoewel ín geene de zaak met ge- 
noegzaame Ondervindingen was geftaafd , vondt 
zy echter goed , aan drie derzelven Pryzen te 
vergunnen. Niettemin, op dat dit Stuk nader 
bevestigd mogte worden , ftelde zy de gedagte 
Vraag op nieuws voor, met een dubbelde Be- 
looning , van twintig Dukaaten naamelyk, voor 
den genen , die dezelve in ’t jaar 1766 best 
be- 
