IV. 
ÄFDEEL. 
Iv. 
Hoorp- 
STUKae 
Tweewy- 
vige. 
* 
376  ViERMANNIGE KRUIDEN. 
en tot een Geneesmiddel , meest gebruikt wor- 
dende. Zelfs het gedeftilleerde Water , daar 
van, zegt men van veel nuttigheid te zyn, De 
naam, die zuiver Franfch is, zou ‘ef, wegens 
de kragt tot vergruizing van den Blaas- Steen ; 
aan gegeven zyn. Het Kruidje is fterk Pisdry- 
vende. Het groeit niet meer dan een Spán 
hoog, met een opgeregt Stengetje , en heeft 
gefteelde Wortelblaadjes , die driekwabbig zyn , 
doch de middelfte Kwab in drieën, de twee zy- 
delingfen , ieder, in tweeën verdeeld hebben , 
zynde geheel ruig, Sommigen hebben het daar- 
om by de Kervel vergeleeken, De Bloempjes 
zitten by tropjes, ongefteeld , in de Oxels der 
Bladen en zyn naauwlyks zigtbaar ; waar van 
het den Geflagtnaam draagt. Somtyds komt ’er 
maar ééne Styl in voor. TouRNEFoRT merkt 
aan , dat het vry laf is, omftreeks Parys, ter-, 
wyl Loser ‘er een merkelyke bitterheid en 
fcherpte aan toefchryft. Deez’ hadt het, zeer 
oneigen, Engelfchen Steen, doorfnydende Kruid 
genoemd.(*). | CR U- 
(*) In zyn Kruidboek , bladz, 888. Want het denkbeeld, 
dat men uit die benaaining op zou maaken, is zeer zone 
derling , en komt geenszins met de natuur der zaake overe 
gen. Men zou het dan beter Steenvergruizend Kruid of 
Steenverteerder , of Steenboorder kunnen noemen : welk laat- 
fte de Franíche paam byza aanduidt. De Engelfchen hee= 
ten het gemeenlyk Par/ey- Pert of Parfley- Break flone, dat 
is Breekfteen - Peterfelie; doch het wordt, in ’t Graaffchap Hce- 
zeford, ook Colickwert ‚ dat is Kolykkruid geheten, zo Mem- 
arr aantekent, Pin, Lond, 1567. p. 92. Geheel oneigen-is 
het woord Parfley- Pert, An SEWELS Woordenboek, Polga 
trichum Saxifragum vertaald, 
