P'E NT Á N B R i A. 463 
bleek paâarfch of roodachtig: zo dat deeze IV, 
Soorten niet dan uit de opgegevene bepaalin- wee 
gen blykbaar zyn. De Bloempjes zyn „kel ost 
klein en de Kelkjes by uitftek Haairig ruig, °TUKe 
(7) Slangekruid met de Steng flekelig geknob- wr. 
beld , Lancetvormige flekelige Bladen en Eeke 
zydelingfe geaairde Bloemen, 
Niets gemeener dan dit Kruid , op drooge 
dorre plaatfen , in woefte Wildernisfen , aan 
de Wegen en kanten der Akkeren of Bouw- 
landen , door byna geheel Europa, en ook in 
de hooge Zandige ftreeken van onze Neder= 
landen. De naam van Echium ‚ zynde van de 
Grieken ontleend , is van ’t zelve afgeleid. 
De Italiaanen noemen ’t Echio ; doch, in de 
Franfche en Hoogduitfche Taal, wordt het 
gemeenlyk Wild Osfetong geheten. De En- 
gelfchen noemen % Wipers Buglosf , de Fran- 
fchen Wiperine, Want, behalve de gelyking 
der Zaaden naar een Slangekop, hebben fom- 
migen ‘het ook tegen de Slangebeeten , als men 
* met Wyn inneemt, aangepreezen. 
„Dit Kruid groeit zo hoog niet als het voor- 
gaande, ’t Welk meer dan een Elle hoog wordt , 
op fommige plaatfen, Het heeft ruige, ruuwe 
Stene 
(7) Echium Caule tuberculato hispido &c. H. CH 43e 
Fl. Suec, R, Luedh. 407, Don. Pempt, 631. LOB. Joon. 579. 
Echium vulgare. TOURNE. Jn/l. 135. T. s4, C. B. Pin, 
254. CLUS. Hit, IT. p. 143. PANN, 679. HALL: Helw, 513 
CAM. Epit. 737. 
N. DEEL, VII, STUG: 
