PE NT AMD REE A SE 
meefte deelen van Europa groeit, noemt men HL 
in ’t Franfch Nerprun of Bourg- Epine, in CN 
Epgelfch Chriffs- Thorn , in t Hoogduitfch h HOO 
‘Stechdorn of Wegen- Dorn , enz. Wy geevenSTEX 
ser den naam aan van Rlrynbefiën of Duinbofiën , Ysturms 
om dat het by ons meest , hoewel zeldzaam, 
aan den Duinkant voorkomt, BOERHAAVE te- 
kent het niet als een inlandfch Gewas: Com ME- 
LYN maakt ’er , in zyne Optelling der Planten 
van Holland , geen melding van , en de Hoog- 
leeraar pe GorTERr hadt het alleen aan den 
Weg van ’s Gravenhage naar Scheveningen, en 
daar omtrent , in de Duinen waargenomen (*). 
Het Gewas is gemeenlyk een Heefter , doch 
wordt in fommige Landen een Boom, krygende 
fomtyds een Stam zo dik als eens Mans Been, 
de Schors bruinachtig en glad hebbende als die 
van den Kerfeboom , van binnen groen en na 
derhand geel. Zyn Hout is van buiten wit, 
maar naby het Hart rood. De Takken zyn met 
fterke, fcherpe Doornen aan ’t end gewapend; 
de Bladen taamelyk groot, naar die der Pruim= 
of Kornoelje- boomen gelykende ; de Bloemen 
groenachtig wit; de Vrugten ronde Besfen, als 
die der Geneverboomen, Van de Takken wor- 
den, omftreeks Lyons, fterke Boogen gemaakt, 
Men acht het Hout, in Vrankryk, het beste om 
Kolen te branden tot Buskruid , noemende het 
Bois 
(*) Flora Belgica. Ultr, 1717, p. 62, 
HI, DEEL: IV, STUKS 
