SY .N-GE.N-E 8 I A 653 
fchen , doch meest op vogtige Weidlanden, dit 1Vs_ 
__ Kruid voor, dat, ik weet niet om welke reden, AGN 
by de Duitfchers den naam van St. Facobs- Hoorb- 
Kruid, of St. Jakobs Bloemen gekreegen heeft, STUÉ- 
dat in de meefte Taalen is overgegaan, De En- rans 
gelfchen „ evenwel , noemen het , wegens de 
gefnipperde Bladen, Ragwort. Alom komt het 
met geftraalde Bloemen voor, doch op Zandi- 
ge plaatfen der Nederlanden doorgaans onge- 
ftraald, zegt LiNNaus, In Sweeden zyn de 
Bloemen altyd geftraald, en in Switzerland ko- 
men zy zeldzaam zonder Straalblommetjes voor, 
wier getal omtrent een dozyn is , geel , aan ’ 
end drietandig, zo HAurer aanmerkt. Ik 
heb het, in onze Weiden, altoos geftraald ge- 
vonden, De Steng wordt wel een Elle hoog ; 
doch blyft ook laager. De Bladen zyn van bo- 
ven groen en glad, van onderen wat Wollig en 
door verfcheide fnipperingen op byzondere ma= 
nieren verdeeld, zo dat zy nu eens naat die van 
Radyzen, fomtyds naar die van Rakette of ook 
van Byvoet eenigszins gelyken, en, dewy! zy 
ook wel grysachtig voorkomen „ zo vindt men 
het Kruid weleens Artemifia alba, in ’t Frapích 
Armoife blanche , by de Kruidkundigen gety« 
teld. 
Dit Kruid is bitter ô eld en eenigszins 
famentrekkende van Smaak , doch heeft geen 
byzonderen Reuk. Satimigen hebben het tegen 
Keelziekten , de Roos, en Buikloop , aangepree- 
zen. In Sweeden wordt 'er mede groen geverwd; 
maar 
EE, DEEL. Zo SKUKe 
