234 De MARDHARSTEN EN 
komt meer met dat wan Barnfteen- Zout, dan 
“met Mineraale Zuuren overeen. Gemeenlyk 
blyft ook van de Dettillarie der Naphtha een 
zwarte , Aardige, Harstachtige Stoffe over ; 
en haar Vlam geeft doorgaans eenigsRoet. De 
natuurlyke Naphtha. wordt, bovendien , door 
langbeid' van tyd wat dik en taay;, donkerer 
van Kleur em verliest: allengs haaren: Reuks 
Je Alcohol ontbindt zy zig niet, maar-dryft - 
er op als een Vlies: Met-Olie van Virriool 
of rookende Salpeter- Geest verhit zy zig 
geweldig en wordt tot een Harstachtig- Lig= 
Kaam, dat in ’c laatfte geval naar Moskeljaat 
ruikt. Haalt menze in Glas-op- Water’ over, 
dan word zy veel fyner, vlugger, dunner en 
Kruideriger. Wryft menze,- in’ een Glazen 
Mortiertje ‚ met fcherp Loogzout, dán be- 
komt men cene Zeepachtige Stoffe; zo wel 
als met Armoniak- Geest’ : maar de Naphtha 
fcheidt zig in korten tyd, grootendeels, we- 
derom daar van. 
Linneus befchryft de ‘Naphtha als wit 
achtig zynde ; doch zo vindt menze zelfs in 
Perfie zeldzaam. De Turken noemenze wel 
Nafth fefiid, dat is Witre Naphtha, niet om 
dat zy witis, zegt Ka&MrrPer, maar om. 
ze van de zwarte, dat is van de Steen. Olie, 
té onderfcheïden, Gemeenlykst is. zy- geel» 
zelfs wanneer zy de volkomene- helderheid 
van Water of Glas heeft, ’% welk onze- Rid: 
„der 
ET 
