f2. Kalkaartige of 



II. wit Marmer, 't welk aan een oud Paleis tot 

 in. ' Kornis gediend heeft, is gezaagd; vierSpan- 



sTüK° rD ' Den ïan £ ' ^ n ^P an ^ reeJ en twee Vinger- 

 breedcen dik : 't welk, op zyn end gezet, zig 

 met eenig knarfen buigen laat. 

 Kenmer- Voor Marmer worden dikwils Steen en uit- 

 gevent , die in 't geheel daar van den aart 

 niet hebben, maar Rotsftcenen , Serpentyn- 

 fleenen of zelfs Jaspisfen zyn. Om zig voor 

 't bedrog in deezen te verhoeden, moet men 

 hier op acht geeven. Een Steen, die zeer 

 blykbaar famengefteld is uit verfcheiderley 

 deeltjes ; die geene hooge Kleur en na het 

 polysten geen glans heeft ; die met Zuuren 

 niet opbruifcht, of ook, by zyne oplosfïng in 

 Zuure Geeften , veel onoplosbaare Stoffe over- 

 laat, en aan het Staalflag vonkt of Vuur geeft, 

 is zekerlyk geen Marmer. 

 Verval- Van ouds , ja zelfs ten tyde der Romeinen, 



fchingvan h ee ft een e vervalfching van het eigentlyke 

 Marmer plaats gehad , wat de Kleur aangaat. 

 De doordringbaarheid van deezen Steen voor 

 bytende Stoffen , gaf fchoone gelegenheid daar 

 toe (v). De oude Grieken beftreeken hunne 

 Beelden met Cinaber , maar hunne navolgers 

 maakten dezelven eerst heet , waar door de 

 Verwen beter introkken. Onder de Regee- 

 ring van Keizer Nero begon men het Mar- 

 mer 



O) Zie het voorgaande II* Stuk, feezex Nat. Eiste* 

 xie,bladz. 96, 97. 



