ROTSSTEENEN. 565 



bekomen hebbe. Het is gemeenlyk zo hard, il. 

 dat hec aan 't Staal vonkt en fmelt op zig zelf y\** Lt 

 in 't Vuur. In de open Lugt verweert het , Hooro- 

 wordt brokkelig en verliest zyne Kleur. De p oy fi ey 

 Grond, van 't zelve, is Jaspisachtig of Hoorn- 

 fteen , doormengd met fyne flreepen , vlak- 

 ken of Hippen van Veldfpaath, waar by ook 

 fomtyds fchemerende pukkeltjes van Glimmer, 

 Schirl of Bafalt, ingefprengd zyn. In Rome 

 zyn de S traaten op veele plaatfen,en het Plein 

 om de Pieramiede voor de St. Pieters-Kerk 

 ten deele daar medegeplaveid;ook veele Ker- 

 ken en Paleizen met hetzelve gevloerd. Van 

 de Ouden werdthet tot Kolommen, Altaaren, 

 Graffteenen , Gedenktekenen , Urnen en vee- 

 lerley anderen Vaten, bearbeid. Het neemt 

 door polyften een ongemeen fchoonen Glans 

 aan, en is derhalve aanzienlyk tot fieraad, in- 

 zonderheid de fynfte Soorten. Voorts is het 

 in gebruik tot Wryffteenen , om Poeijers on- 

 vatbaar fyn te maaken , die daar van in 't al- 

 gemeen den naam voeren (w). 



Deongemeene hardheid van den Porfier fteen, Ongemee- 

 die hem tegenwoordig naauwlyks te bewer- ^ id ^ ard " 

 ken maakt y heeft fommigen doen denken, dat 

 de Ouden een byzonder Geheim hebben beze- 

 ten 9 om hunne Bylen, Beitels en andere Werk- 



tul- 



(*e>) Wall. Stjft. Min. 1. p. 432., 



Nn 3 



III. Peel. III. Stuk. 



